Website voor juristen

Besluitvorming door juristen

Ongetwijfeld zullen velen onder u wel eens geconfronteerd zijn geweest met gevoelens van frustratie en ergernis wanneer u deelnam aan vergaderingen met andere juristen. Ergernissen omdat vergaderingen eindeloos duren en er niets wordt besloten; ergernissen omdat er tijdens een vergadering een besluit wordt genomen dat de volgende vergadering gewoon opnieuw ter discussie wordt gesteld of ergernissen over de sfeer tijdens vergaderingen. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als je generaliserend kijkt naar de eigenschappen die juristen kenmerken dan valt ook wel te begrijpen dat vergaderingen niet altijd even soepel verlopen. Juristen zijn namelijk kritisch en gewend om op het scherpst van de snede te argumenteren. Juristen houden er ook van om gelijk te hebben en te krijgen. Wanneer het gaat om een inhoudelijke juridische zaak zijn dit natuurlijk uitstekende karaktertrekken, die niet genoeg aangemoedigd kunnen worden. Maar daar waar het gaat om te komen tot een goed besluit over allerlei issues over bijvoorbeeld de organisatie, kunnen deze eigenschappen lastiger zijn.

Binden en boeien

Nog niet zo lang geleden was de markt voor juristen niet zo florissant. Veel organisaties van juristen besloten op grond van de tegenvallende economie een pas op de plaats te maken en niet te veel nieuwe mensen aan te nemen. Advocatenkantoren, notarissen en belastingadviseurs besloten tijdelijke contracten met hun juristen (bijvoorbeeld stagiaires in de advocatuur) niet te verlengen en ook de rechterlijke macht en het openbaar ministerie zagen zich geconfronteerd met een teruglopend budget.
Inmiddels is het tij gekeerd en trekt de economie weer aan. Veel kantoren en organisaties worden geconfronteerd met een toenemende werkdruk en kijken aan tegen een tekort aan juristen met enige jaren ervaring. Werving- en selectiebureaus krijgen van meerdere opdrachtgevers in de juridische wereld dezelfde vraag voorgelegd en hebben het druk om te voorzien in de behoeften van hun cliënten.

Selecteren voor juristen

Iedere jurist die betrokken is bij de werving en selectie van nieuwe juristen zal ermee te maken hebben gehad dat een jurist die in een sollicitatieprocedure de juiste kandidaat leek te zijn, in de praktijk een grote teleurstelling was. Zelf heb ik op dat vlak ook een aantal keer een pijnlijke misser gemaakt. Pijnlijk voor mij maar vooral ook pijnlijk voor de betrokkenen. Soms proberen juristen een eventueel risico af te dekken door het inschakelen van een psychologisch adviesbureau. Dat kan heel goed zijn, maar ook daarvoor geldt dat het niet altijd zo uitwerkt als voorspelt. Ik heb meegemaakt dat een lovend rapport was uitgebracht, dat in de praktijk niet herkenbaar was. Ook het omgekeerde is voorgekomen: een stagiaire die een negatief advies kreeg en later een high potential bleek. Hoe kan worden voorkomen dat de uitverkoren jurist uiteindelijk niet de juiste kandidaat blijkt te zijn?

De kunst van het delegeren

Als advocaat heb ik eens de onvergeeflijke fout gemaakt een brief die mijn stagiaire in een zaak had opgesteld met rode pen te wijzigen. Het was zeker geen opzet. Ik geloof dat er op dat moment geen andere pen op mijn bureau lag. Ik realiseerde me niet dat wijzigingen met rode pen misschien wel heel demotiverend konden zijn. In de beginperiode dat ik advocaten begeleidde, had ik ook de neiging om veel te veranderen. Vaak kon een brief of een processtuk helemaal over. Ik paste niet alleen juridische of feitelijke onjuistheden aan maar ik bemoeide me ook met de zinsopbouw en het woordgebruik. Tot mijn grote frustratie werd de kwaliteit van de stukken steeds slechter in plaats van beter. Achteraf zie ik in dat dit een logisch effect was en dat ik daarin een sterk eigen aandeel had. Mijn stagiaires hadden het idee dat ze het de eerste keer toch nooit goed zouden doen en dat ze het stuk hoe dan ook terug zouden krijgen om te wijzigen. Dus waarom in eerste instantie je uiterste best doen?

Moet ik dit nu zeggen?

Onlangs sprak ik een partner van een advocatenkantoor die moeite had met het gedrag van een van zijn compagnons. Deze ogenschijnlijk drukke advocaat was altijd te laat op vergaderingen, hield zich niet aan gemaakte afspraken en een gezellig praatje met hem maken was er ook al niet bij. Het leek wel of het gedrag van deze compagnon steeds erger werd.

Even daarvoor sprak ik een oud-studiegenoot die werkzaam is als bedrijfsjurist. Zij klaagde over het gedrag van een secretaresse die steeds zuchtend en steunend achter haar bureau zat en zich vaak onnodig kritisch over anderen uitliet. Het zure gezicht van haar secretaresse kwam haar de keel uit.