Website voor juristen
Claimcultuur
woensdag, 17 oktober 2007 door Boris Dittrich
"Satisfaction guaranteed" staat er op het bordje boven de toonbank van de stomerij bij mij in de straat. Ik kom mijn grijze pak ophalen. De Vietnamese eigenaresse knikt me vriendelijk toe. Ze is een bootvluchteling en heeft zo'n twintig jaar geleden de stomerij in Greenwich Village, Manhattan overgenomen. Het is haar enige bron van inkomsten.
Aan een lint in de winkel hangen briefkaarten van klanten. Ik zie zelfs een foto van een straat in Hanoi die door honderden fietsers in beslag is genomen. "Bent u ooit teruggeweest in Vietnam?" vraag ik, terwijl ik naar de foto wijs. Ze schudt haar hoofd en schuift mijn grijze pak in een plastic hoes. In de gauwigheid zie ik dat de vlek op mijn jasje niet helemaal verdwenen is. Dat is balen. Ik wijs op de vlek. Zuchtend hangt ze mijn pak achter zich aan een rek. "Kom morgen maar terug." Verdwenen is de glimlach. Geen tijd voor small talk meer.
De eigenaresse beseft niet dat ze door het oog van de naald is gekropen.
Op 3 mei 2005 ging rechter Roy Pearson naar een stomerij in Washington DC. Hij was wat dikker geworden en wilde dat de taille van zijn broek zou worden verbreed. Toen hij op 5 mei zijn broek kwam ophalen, gaf de Koreaanse Soo Chung hem de broek. " Dit is niet de mijne" zei de rechter. "Jawel" zei mevrouw Chung. Ze wees hem op het kaartje dat aan de broeksband was geniet. Het had hetzelfde nummer als het kaartje dat de rechter haar als ophaalbon teruggegeven had. "Nietwaar" zei de rechter. "Mijn broek had een drie bandplooien." Chung was onvermurwbaar. "Dit is de broek die u gegeven had. Deze broek hebben we vermaakt. Deze broek kan u krijgen en anders niets." Pearson werd woedend. "Ik eis $1000,- schadevergoeding". Chung wees hem de deur. Daarop spande de rechter een civiele procedure aan. Hij eiste 67 miljoen dollar schadevergoeding. Zijn broek zou uniek zijn, en elke dag zonder broek berokkende hem een onstelbaar leed. De dag voordat de zaak in 2007 voorkwam, streek de rechter over zijn hart. Hij verlaagde zijn eis naar 54 miljoen, maar weigerde in te gaan op het schikkingsvoorstel van Soo Chung om een eenmalig bedrag van $ 15.000,- te aanvaarden. De zaak kwam voor en trok enorme publieke belangstelling. De rechter, die zichzelf verdedigde, riep een aantal getuigen op. Zij vertelden de rechtbank dat Soo Chung een wrede eigenaresse was die het de klanten nooit naar de zin maakte, ondanks het bordje "satisfaction guanranteed" op de toonbank. Eén getuige zat in een rolstoel en vertelde huilend hoe ze door Soo Chung zonder pardon de winkel was uitgezet. De advokaat van Chung liet deze karaktermoord niet op zich zitten en presenteerde documenten aan de rechtbank waaruit bleek dat rechter Roy Pearson een onverkwikkelijke echtscheiding achter de rug had en overspannen was. Heel Amerika keek mee en sprak schande van de actie van de rechter. Op 25 juni 2007 maakte het vonnis van de rechtbank een voorlopig einde aan de zaak. De eis van rechter Pearson werd afgewezen. Hij kon niet bewijzen dat hij niet de goede broek had teruggekregen. Bovendien werd hij tot betaling van de proceskosten en de kosten van de advocaat van Soo Chung veroordeeld. Helaas voor Suu Chung ging rechter Pearson in hoger beroep. De zaak staat voor grieven en moet nog inhoudelijk behandeld gaan worden. Mediation schijnt niets te hebben uitgehaald. Beide partijen willen niet meer onderhandelen. Soo Chung is inmiddels een beroemdheid geworden. Er is een fonds voor haar opgericht. Mensen kunnen geld overmaken, zodat ze de kosten van haar advocaat in hoger beroep kan betalen. Voor rechter Pearson lijkt het akkefietje met de broek nadelige gevolgen te krijgen. De media spreken er schande van dat hij nog steeds (administratief) rechter is. Er is een klacht tegen hem ingediend door de vereniging van juristen die hem verwijt niet ethisch te hebben gehandeld en de beroepsgroep van rechters te schande te hebben gezet. Hij moet voor een commissie verschijnen die gaat beoordelen of zijn contract verlengd kan worden. Heel Amerika weet inmiddels dat Pearson meer dan $ 100.000,- op jaarbasis verdient. Krantenkoppen schreeuwen om zijn vertrek.
Nu is de zaak van rechter Pearson ook in Amerika uitzonderlijk. Toch is de angst voor claims niet ongefundeerd. Al vrij snel wordt er hier geroepen : "See you in court".
Toen een vriend van mij bij zijn werkgever een "libel"-cursus volgde, wilde hij het verschil tussen "libel" en "slander" opschrijven.
" Weg met dat schrift" riep de advocate die de training gaf geschrokken. Ze scheurde het blaadje met de aantekeningen eruit en stak het in haar zak. " Pennen weg" beval ze. Ze legde uit waarom er geen aantekeningen gemaakt mochten worden. Als er ooit een claim tegen de werkgever zou worden ingediend, dan zou de tegenpartij wel eens de aantekeningen van de cursus kunnen opvragen. En als dan zou blijken dat een bepaald aspect niet was genoteerd, dan zou de werkgever verweten kunnen worden zijn werknemers niet goed te hebben opgeleid. De claim zou dan wel eens extra hoog kunnen uitvallen....
Reactie (0)
Toon/Verberg reactie formulier
| < Vorige | Volgende > |
|---|
