Website voor juristen

Verdeeld ten onder

woensdag, 31 oktober 2007 door Boris Dittrich

Steve Stanton werkte 14 jaar als stadsmanager in Largo, Florida. Hij deed zijn werk prima. Hij gaf leiding aan 1200 ambtenaren en werkte met een begroting van 130 miljoen dollar. Maar Stanton had een geheim. Hij voelde zich vrouw in een mannenlichaam. Toen hij vertelde dat hij een geslachtsveranderende operatie zou ondergaan, werd hij zonder pardon door het College van Burgemeester en Wethouders ontslagen. Stanton staat nu op straat. Er is geen wet in Amerika die hem tegen zijn ontslag beschermt.

Politiek is een hard vak. Ook in Amerika. Goede bedoelingen sneuvelen nog al eens om een meerderheid achter een bepaald voorstel te krijgen. Dit keer is de Amerikaanse homobeweging onder de wielen van de democratie terechtgekomen. Wat is er aan de hand?

Na ongeveer 30 jaar strijd zou de Amerikaanse Tweede Kamer een wetsvoorstel behandelen dat discriminatie op de werkvloer verbiedt. De wet heet ENDA (Employment non-discrimination Act). Als je het woord ENDA tegenwoordig op een feestje zegt, krijg je gegarandeerd veel aandacht. In de wettekst stond een helder verbod om iemand te ontslaan vanwege zijn of haar homosexualiteit. Ook wanneer iemand van geslacht verandert, mag de werkgever niet zomaar zeggen : "Ik wil geen transsexueel in dienst, dus je vliegt eruit." Steven Stanton uit Florida had nooit mogen worden ontslagen, als het voorstel aanvaard zou zijn. Toen de commissie voor Onderwijs en Werk in de Amerikaanse Tweede Kamer (the House of Representatives) het voorstel besprak, bleek er geen meerderheid voor te vinden te zijn. In Amerika vindt men al gauw dat de federale overheid zich niet te veel met mensen moet bemoeien. Als er al op de werkvloer gediscrimineerd wordt, dan moet de Staat waar iemand werkt maar regels uitvaardigen om discriminatie tegen te gaan. Bovendien was er veel tegenstand van christelijke bedrijven en scholen tegen de inhoud. De initiatiefnemer uit de Amerikaanse Tweede Kamer, Barney Frank uit Massachussetts, homo en van de Democratische partij, schrapte vervolgens in een vloek en een zucht de passages over transsexuelen. Zonder transsexuelen zou zijn voorstel meer kans hebben de eindstreep te halen. Nu was Leiden in last. De homobeweging die jaren samen met de Barney Frank aan het wetsvoorstel had gewerkt, raakte tot op het bot verdeeld. Het ene kamp vond het een schande dat de rechten van transsexuelen waren verkwanseld. "Liever geen federale wet dan verraad te plegen aan de transsexuelen. We hebben jaren samen opgetrokken en hen op het laatst in de kou te zetten om de eigen belangen zeker te stellen, is onfatsoenlijk." Barney Frank kreeg onder uit de zak. Demonstraties werden aangekondigd. Het andere kamp nam een pragmatische houding aan en steunde het schrappen van de transsexuele rechten. "Wat hebben we er aan om het wetsvoorstel afgestemd te zien worden vanwege een enkel onderdeel? We moeten het kind niet met het badwater weggooien. Het wetsvoorstel regelt federale bescherming voor homo's en lesbiennes. Als we vasthouden aan de rechten voor transsexuelen, dan verliezen we allemaal. Daar hebben de transsexuelen ook niets aan. Laten we nu eerst het wetsvoorstel door de Kamer loodsen, dan gaan we daarna werken aan de rechten voor transsexuelen."

"Schande! Jullie zijn verraders!" riep het eerste kamp. "Jullie zijn kortzichtig en naief", foeterde het tweede kamp.

Na weken van geruzie en beschuldigingen over en weer liet president Bush weten dat hij het wetsvoorstel zelfs zonder transsexuele passage te ver vond gaan. Hij zou zijn veto uitspreken als de Tweede Kamer het toch zou aannemen. Daarop brokkelde de steun bij republikeinse afgevaardigden voor het wetsvoorstel verder af. Een snelle rekensom leerde Barney Frank dat zijn wetsvoorstel zou worden afgestemd. Desondanks heeft Barney Frank het wetsvoorstel in stemming laten brengen. En het werd aangenomen. Maar hoe nu verder? De Amerikaanse senaat moet zich er nu over gaan buigen. Allerlei vertragingstactieken zullen worden toegepast. De verwachting is niet dat het snel tot een afronding gaat komen. Het dikke dossier van 30 jaar vergaderen ligt nu op de plank tussen allerlei andere goede bedoelingen.

Wat is de balans van de strijd tegen discriminatie op de werkvloer?

Het wetsvoorstel is ergens halverwege de parlementaire behandeling met het vooruitzicht om door een Presidentieel veto getroffen te worden. De homobeweging is hopeloos verdeeld.

Men zal nog jaren nodig hebben om de wonden te likken. Wachten tot na de Presidentsverkiezingen in November 2008 lijkt nu de laatste strohalm. Maar dan moet er nog wel even een president van de Democratische pratij worden gekozen, want met een Republikein is het einde oefening.

Steve Stanton, de transsexueel uit Florida, en al die anderen die nog zullen volgen, blijven vogelvrij op de Amerikaanse arbeidsmarkt.

Boris Dittrich

Reactie (0)


Schrijf reactie. Reacties worden eerst door de webmeester van Mr. gecontroleerd alvorens deze geplaatst worden. Anonieme reacties worden niet geplaatst.
feedToon/Verberg reactie formulier

busy
< Vorige   Volgende >