Website voor juristen

Dory Reiling

KEI voorbij met ODR

Vorige week zei iemand uit de advocatuur tegen me dat de technologie die wij in de rechtspraak in het KeI-programma nu bouwen vijftien jaar oud is. Dat is niet zo, maar zelfs als het wel zo zou zijn is het al een hele stap voorwaarts, want de technologie die we nu gebruiken is uit de jaren ’80. Toch zit er ook wel wat in. De civiele procedure is wel vereenvoudigd, maar lijkt toch nog heel veel op de oude papieren gang van zaken. Dat betekent dat we nog vooral bezig om die papieren procedure digitaal na te bootsen. In mijn blog over de zelfrijdende rechter heb ik wat gefilosofeerd over de noodzaak om niet meer dan één stap tegelijk vooruit te zetten. Je kunt niet meteen van papier naar online geschilbeslechting, of naar een compleet informatie-gestuurde organisatie. Dat komt vooral omdat de mensen moeten leren hoe ze hun werk met nieuwe technologie kunnen doen. Toch is het nodig om alvast na te denken over wat er na KeI komt. Dit keer over online geschilbeslechting, een volgende keer over Big Data, de twee belangrijkste disruptive technologies van deze tijd.

 

Bloed, zweet en doorvragen

Dat vind ik nou flauw zeg! Waarom pakken jullie niet meteen door? Waar is die mondelinge behandeling nog voor nodig? Dit vroeg een ODR-specialist in mijn kennissenkring kort geleden.

 

Rondblik

Het einde van het jaar, dit keer 2014, is weer in zicht. De auteurskoek van Kluwer kwam dit jaar, na mijn klacht van vorig jaar over langwerpige koek en een rond koekblik, gelukkig in een passend blik - waarvoor hartelijk dank, ook namens het KeI-IT-Civiel team.

 

Drukte in oktober

Oktober was een prettig drukke maand, met een paar leuke bezigheden om nieuwe inspiratie op te doen voor het gewone werk, het ontwikkelen van de digitale procedure in het civiele recht.

 

Meten is – alweer – weten

Alweer sneller! Het is zondagmorgen. Ik ben net terug van mijn wekelijkse rondje rennen. Mijn gps-hartslagmeter geeft me een keurig rapportje met de route op een kaartje, de gelopen afstand, de tijd die dat gekost heeft, de gemiddelde en maximale hartslag, het hoogteverschil en het aantal verbrande calorieën. Als ik wil kan ik het delen met mijn vrienden op Facebook of mijn volgers op Twitter.

 

De zelfrijdende rechter

Stel je voor: de google-auto rijdt zonder menselijke interventie en maakt minder ongelukken dan een menselijke bestuurder. Dat spreekt enorm tot de verbeelding, want dat willen we allemaal wel. Even een reality check. Marieke Martens, hoogleraar intelligente transportsystemen aan de Universiteit Twente, legt in de Volkskrant van zaterdag 6 september 2014 uit dat er gemakkelijk wordt gedacht over de automatisch rijdende auto. Er zijn vijf niveaus van autonomie. Op niveau nul doet de bestuurder alles. Bij vijf breng de auto ons automatisch van A naar B. Het verschil tussen vier en vijf is gigantisch. Vier is: soms rijdt de auto automatisch en soms moet de mens het overnemen. Naar schatting zijn we over tien jaar bij vijf. De auto die ons automatisch van A naar B brengt is er dus nog niet. En: je kunt niet meteen naar stap vijf. Elke stap is nodig om de volgende te ontwikkelen.

 

Kaizen of Klagen

In NJB 26 staat een stuk over doorlooptijden in de rechtspraak. De conclusie van dat stuk: het bekortingspercentage van 40% [dat staat in de Agenda voor de Rechtspraak 2015-2018, D.R] berust op een ondeugdelijk fundament. Toen ik het las vroeg ik mij af of dat erg is. Een bekortingspercentage van 20% lijkt me ook al flink winst. Eerlijk gezegd vind ik het ook niet zo interessant of die conclusie klopt of niet. Daar gaat dit blog dan ook niet over.