Website voor juristen

Dory Reiling

De zelfrijdende rechter

Stel je voor: de google-auto rijdt zonder menselijke interventie en maakt minder ongelukken dan een menselijke bestuurder. Dat spreekt enorm tot de verbeelding, want dat willen we allemaal wel. Even een reality check. Marieke Martens, hoogleraar intelligente transportsystemen aan de Universiteit Twente, legt in de Volkskrant van zaterdag 6 september 2014 uit dat er gemakkelijk wordt gedacht over de automatisch rijdende auto. Er zijn vijf niveaus van autonomie. Op niveau nul doet de bestuurder alles. Bij vijf breng de auto ons automatisch van A naar B. Het verschil tussen vier en vijf is gigantisch. Vier is: soms rijdt de auto automatisch en soms moet de mens het overnemen. Naar schatting zijn we over tien jaar bij vijf. De auto die ons automatisch van A naar B brengt is er dus nog niet. En: je kunt niet meteen naar stap vijf. Elke stap is nodig om de volgende te ontwikkelen.

 

Kaizen of Klagen

In NJB 26 staat een stuk over doorlooptijden in de rechtspraak. De conclusie van dat stuk: het bekortingspercentage van 40% [dat staat in de Agenda voor de Rechtspraak 2015-2018, D.R] berust op een ondeugdelijk fundament. Toen ik het las vroeg ik mij af of dat erg is. Een bekortingspercentage van 20% lijkt me ook al flink winst. Eerlijk gezegd vind ik het ook niet zo interessant of die conclusie klopt of niet. Daar gaat dit blog dan ook niet over.

 

Samen naar de eKantonrechter

De eKantonrechter staat sinds deze week open voor burgers die zelf een geschil willen voorleggen. Ik heb al een paar keer eerder geschreven over een eenvoudige, snelle, grotendeels digitale procedure die de rechter toegankelijker maakt voor burgers. De eKantonrechter rechtsgang is gebaseerd op artikel 96 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering: partijen kunnen een geschil samen aan de kantonrechter voorleggen. De kantonrechter bepaalt de procedure. Er is voor de eKantonrechter een apart procesreglement. De procedure verloopt helemaal digitaal, alleen de mondelinge behandeling is nog face to face. Dat betekent dat de partijen hun geschil in een webformulier omschrijven en digitaal naar de rechtbank sturen. Daar wordt de informatie direct opgeslagen in het informatiesysteem van de rechtbank en in een digitaal dossier. De partijen communiceren digitaal met de rechtbank, en vice versa. Na de zitting komt het vonnis in het digitaal dossier. Daarmee is de procedure klaar.

 

Een herinnering en een observatie

Als ik dit schrijf zijn er net weer verkiezingen geweest in Zuid-Afrika. Het is precies twintig jaar geleden dat er in Zuid-Afrika voor het eerst democratische verkiezingen waren. De Verenigde Naties hadden een waarnemersmissie georganiseerd. De missie heette Unomsa, United Nations Observer Mission in South Africa. In het Zulu betekent Unomsa verzoening. Mooi gevonden.

 

Keuzestress!

Het manifest van Leeuwarden heeft veel interessant onderzoek veroorzaakt. Mijn vorige blog ging over werkdruk, waar toen net een rapport over was verschenen in opdracht van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak (NVVR). Kort geleden verscheen alweer een interessant rapport, dit keer over de governance in de rechtspraak. Het is het resultaat van een onderzoek van het Nederlands Instituut voor Openbaar Bestuur, naar aanleiding van het manifest van Leeuwarden, in opdracht van de Raad voor de Rechtspraak. 

 

Praten met de buren

In januari was ik een weekend te gast bij de Neue Richtervereinigung in Duitsland. Ik was uitgenodigd voor een gesprek over informatietechnologie in de rechtspraak. We hebben samen nagedacht over de gevolgen van de invoering van meer informatietechnologie voor de praktijk van de rechtspraak: kun je delen van het proces automatiseren en zo de doorlooptijd verkorten? Hoe kun je kennis delen? Kun je de procespartijen beter bedienen met behulp van het internet? Hoe kan IT helpen om integriteit te bevorderen?

 

Alweer een blik

Een jaar geleden blikte ik vooruit. Dit keer een terugblik.

Maar eerst: ik kreeg weer een blik, maar nu van Kluwer omdat ik in de redactie van Computerrecht zit. Het is een rond blik, en het kwam met twee Deventer koeken: een langwerpige en een pak met eenhapskoekjes. Even vroeg ik me af hoe Kluwer zich had voorgesteld dat je een langwerpige koek in een rond blik kon doen. Gelukkig heeft dit probleem zichzelf inmiddels opgelost. Heerlijk. Nu even wat terugblikken.