Website voor juristen

Strafbare verslaving

donderdag, 15 januari 2009 door Hendrik Kaptein

Wat een boze stukjes schrijf je toch altijd! hoort en leest uw columnist wel eens. Er zit iets in. Maar toch: George Sand schreef al dat verontwaardiging een van de hoogste vormen van liefde is. Gebrek aan opwinding over onrecht wordt al gauw onverschilligheid. Verontwaardiging is nu eenmaal een wezenlijke vorm van solidariteit. Boosheid over ontrechting is respect voor benadeelden ('slachtoffers' schijnt niet meer te mogen, dat zou te zielig klinken). Een heel enkele keer wordt door publieke verontwaardiging aan ontrechting zelfs nog iets gedaan. Maar toch, waarom altijd dat gekanker? Er zijn toch zo veel mooie dingen om over te schrijven?

Dus deze keer maar eens geen vermanende vinger tegen: de rechtbank Roermond die een ontuchtige lerares tegen de uitdrukkelijke wil van alle betrokkenen (onder wie het net niet meerderjarige "slachtoffer" maar niet heus) een forse straf gaf en daarmee de rest van haar professionele en persoonlijke leven bepaalde. Maar ja, seks, dat mag natuurlijk niet in dat tenminste in dit opzicht kennelijk duister paaps bolwerk dat nog niet toe is aan afweging van werkelijke kosten en baten van strafrechtspleging. Ofwel: de terechtzitting als peepshow.

Dus ook geen tirade tegen het OM in hetzelfde Roermond dat wél alle tijd van de wereld had om deze makkelijke prooi te grazen te nemen maar eindeloos talmt met een zaak tegen een dronken chauffeur die een dodelijk slachtoffer maakte. Toen het alsnog tot een zitting kwam was de dienstdoend officier "de stukken kwijt". Dat was niet zo erg, want de verdachte kwam toch niet opdagen. Hij had niet eens in voorarrest gezeten, anders dan zo veel mensen die van nogal wat minder worden verdacht en in strijd met de wet langdurig worden vastgehouden (een andere columnist alhier heeft er terecht de staf over gebroken).

Het heeft iets obsceens allemaal. Andere rechters kijken andere vieze plaatjes onder werktijd (volgens de krant). Het was van de straat af te zien (een soort publieke peepshow), maar dat was de schuld van het gebouw of zoiets, want de ramen waren te groot, of te helder, etc. Dat houd je toch. Binnen en buiten het rechtsbedrijf is het altijd de schuld van iets of iemand anders. Betrokkenen zullen binnenkort wel uit het zicht worden bevorderd en daarmee is het hele probleem uit de wereld. (Moesten de deuren en ramen van het rechtsbedrijf niet juist worden opengezet, richting echte wereld?)

Van daglicht naar kunstlicht, om voor de afwisseling eens een niet-juridische ergernis te ventileren. Europa is van plan om alle gloeilampen te verbieden. En dat terwijl die sfeervolle gloeilampen op de totale energiebalans inclusief fabricage en nog veel meer praktisch niets uitmaken. Alleen al de standby-functie van computers, televisies en dergelijke verbruikt vele malen meer energie. De lobby van de verlichtingsindustrie heeft kennelijk goed gewerkt. Aan lelijk licht gevende spaarlampen die ook nog pijn doen in de portemonnee is nu eenmaal veel meer te verdienen dan aan een eenvoudig en sfeervol peertje. Onvergelijkelijk veel schadelijker dingen, bijvoorbeeld dodelijk fijnstof producerende tweetaktmotoren in scooters en allerlei andere gevaarlijke apparaten worden volstrekt ongemoeid gelaten. Alleen al daarom moet niet Europa, maar die verdomde Europese ambtenarij met kracht worden bestreden.

Ook achterwege moet hier blijven de verbijstering over een bankdirecteur die de buitenlandse druk op het Zwitsers bankgeheim als misplaatste denkmantel voor belastingontwijking vergeleek met de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog. (! Jawel, echt waar gebeurd, deze echt niet te overtreffen obsceniteit, net als die eerdere Zwitserse pogingen om Jodengeld achterover te drukken. We zijn natuurlijk principieel tegen de doodstraf, maar als je aan dergelijke ambtelijke en andere idioten denkt zou je bijna van gedachten en in ieder geval van gevoelens veranderen.)

Maar we zouden toch niet meer boos worden? Vanwaar deze onophoudelijke opwinding? Er gebeuren toch ook veel goede dingen? Of is uw columnist verslaafd aan verontwaardiging? Zo ja, wat is er aan te doen? En aan verslaving in het algemeen? Die neemt nogal eens ernstiger vormen aan dan ventilatie van voortdurende ergernis. Verdovende middelen zijn en blijven het grootste probleem. Binnenskamers zijn nogal wat juristen, officieren van justitie en rechters het eens over de zinloosheid en contraproductiviteit van strafrechtelijke strijd tegen verdovende middelen. Dus toch nog één misstand aan de kaak gesteld, dit keer mét oplossing.

De vorige keer ging het over "God bestaat en cannabis is niet normaal". Verkeerd Gristelijk Nederland baseert het strafrechtelijk verbod op verdovende middelen kennelijk op de enkele mededeling "dat die middelen niet normaal zijn". De doden en gewonden als gevolg van dat verbod doen er dan kennelijk niet toe. Geloof (of wat daarvoor door moet gaan, hoe weet een gristelijk politica als Joldersma trouwens dat God verdovende middelen strafbaar wil stellen?) en kleinburgerlijk vooroordeel zijn voor sommigen belangrijker dan het lot van echt bestaande mensen.

Intelligent Nederland is voor verschillende maten van liberalisering, gelovigen van onderscheiden signatuur blijven zich er tegen verzetten. Misschien is er een derde weg die voor alle betrokkenen aanvaardbaar kan zijn én ook nog enige kans heeft om het probleem van de internationale verdragen te overleven.

Schrik niet van de kernidee: niet bezit en verhandeling van verdovende middelen moet strafbaar zijn, maar gevaarlijke verslaving moet een strafbaar feit worden, inclusief alcoholisme. Alcohol is natuurlijk veruit het dodelijkste verdovende middel, terwijl er in het huidige regime praktisch niets aan wordt gedaan.

Om te beginnen moet een onderscheid worden gemaakt tussen gevaren voor de gebruiker zelf en gevaren voor anderen. Maar als het gaat om hard drugs (misschien ook sommige soft drugs) en vooral om alcohol is dat onderscheid tamelijk theoretisch. Ook de omgeving heeft er immers bijna altijd ernstig last van.

Hoe zou dat in de praktijk kunnen werken? Tekenen van (bijvoorbeeld) alcoholverslaving kunnen leiden tot toetsing, tot en met quarantaine. Dan blijkt snel genoeg of er echte verslaving is. Zo ja, dan volgt gedwongen ontwenning. Natuurlijk kunnen hier bewijsproblemen rijzen. In dubio abstine moet ook hier het uitgangspunt zijn. Bovendien moet passende schadevergoeding volgen in gevallen dat gegronde vermoedens van verslaving niet werden bewaarheid. Wie af en toe te veel gebruikt, wordt hooguit gepakt als hij daadwerkelijke schade aanricht. Dat was overigens altijd al zo.

Je hoort strafjuristen al janken over 6 EVRM en ander vrooms meer: "Dit is de bijl aan de wortel van rechtszekerheid, etc. etc.", "verslaving is een ziekte en alleen al daarom geen strafbaar feit", "straffen en maatregelen worden hier door elkaar gehaald" en zo voorts. Rechtsbescherming is natuurlijk geweldig belangrijk, maar ook hier geldt dat nogal wat vernieuwing wordt tegengehouden door juridische "rationaliteit" die met menselijke vooruitgang en welvaren weinig heeft te maken. Bovendien: het gaat er niet om dat verslaving wordt bestraft door toevoeging van leed. Het gaat er om dat verslaafden desnoods onder dwang afkomen van het leed dat verslaving heet. En het is nu eenmaal bekend dat gedwongen onthouding met medische begeleiding nogal eens werkt. Alleen al in Nederland zou het duizenden doden en gewonden per jaar schelen.

Nu maar afwachten hoe uw columnist van zijn verontwaardigingverslaving kan worden verlost. Hoewel? Zonder verontwaardiging geen vooruitgang. En (dat wist u ook wel): eigenlijk wel lekker, dat gekanker.

Reactie (0)

Schrijf reactie. Reacties worden eerst door de webmeester van Mr. gecontroleerd alvorens deze geplaatst worden. Anonieme reacties worden niet geplaatst.

Toon/Verberg reactie formulier

Naam

Email

Website

Reactie kleiner | groter

Schrijf de volgende tekens

Geef reactie