Website voor juristen
Albayrak trapt een open deur in
maandag, 01 september 2008 door Job Knoester
In februari 2008 bracht de Raad voor Strafrechtstoepassing en jeugdbescherming een advies uit over de long stay. Op deze afdelingen zitten tbs-ers waarvan de Minister van Justitie vindt dat ze uitbehandeld zijn zonder dat de behandeling is aangeslagen. Tbs-ers zelf noemen het de begraafplaats omdat deze afdelingen in feite een verkapte vorm van levenslang is.
De Raad was kritisch. Onder andere werd de Staatssecretaris geadviseerd om de instroom naar de longstay te verminderen. Zo zou er moeten worden zorggedragen voor een betere rechtspositie van tbs-ers. Op 26 augustus schrijft Albayrak in het beleidsstandpunt forensische zorg dat dit ook gebeurt. Naast de mogelijk van het instellen van beroep tegen de beslissing tot longstayplaatsing komt er een beroepsmogelijkheid tegen het voortduren van het verblijf op een longstayplek. Diverse media brachten dit als nieuws. Dat is het echter niet. Deze mogelijkheid bestaat immers al lang. Door of namens een tbs-er kan steeds de minister worden gevraagd om overplaatsing van een longstayafdeling naar een behandelafdeling. Als de minister hier negatief op reageert of zelfs helemaal niet reageert kan al jarenlang beroep bij de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming worden ingesteld. Het voornemen van de staatssecretaris voegt niets toe.
Een echte verbetering van de rechtspositie van de tbs-ers zou wel optreden als het mogelijk wordt hoger beroep in te stellen tegen een beslissing van de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming. Dan pas bestaan er twee rechtsgangen, hetgeen in het recht, anders dan tbs-recht, toch heel normaal lijkt te zijn.
Als wordt zorggedragen voor meer maatwerk en beveiliging zou de longstay ook kunnen worden afgeschaft, zo luidde een ander advies van de Raad in februari 2008. De staatssecretaris gaat daar niet in mee. Wel komt er meer differentiatie. En komen longcare afdelingen. Afhankelijk van het risicoprofiel zal worden bekeken welke beveiliging nodig is en welke vrijheden mogelijk zijn. Dit komt tegemoet aan een al veel langer bestaande wens van veel klinieken en ook tbs-ers zelf. Dit is dus wel een beslissing van Albayrak die met instemming kan worden ontvangen, alhoewel ik niet goed begrijp waarom het zo lang moest duren.
Een van de grootste problemen in tbs-land blijft echter bestaan. Het blijft de minister die beslist of een tbs-er op de longstay thuishoort. Dat zijn geen kleine verantwoordelijkheden. Door een dergelijke beslissing wordt een mens nagenoeg alle perspectief ontnomen. In Nederland ligt die macht gewoon bij Justitie, de vervolgende en uitvoerende macht. Montesquieu zou zich in zijn graf omdraaien als hij er van hoorde. Niet zonder gewicht is overigens dat de minister ook politiek verantwoordelijk is te houden voor ieder incident. Elke keer als er iets mis gaat in het stelsel wordt de minister op het tweedekamermatje geroepen. Men kan zonder overdrijven zeggen dat tbs-politiek, incidentenpolitiek is.
Kunnen we er nu echt op vertrouwen dat politieke motieven geen rol spelen bij de afweging of een mens zodanig is afgeschreven dat hij niet meer te behandelen is en blijvend gevaarlijk zodat hij naar de longstay moet? Ik geloof er niets van.
Anton zat drie jaar geleden in een vergevorderd resocialisatie traject. Er ontstond echter een conflict tussen hem en de kliniek over financieen. Uiteindelijk werden alle verloven ingetrokken. Anton verdween zelfs naar de longstay. Meer dan twee jaar later werd het beroep tegen de longstayplaatsing gewonnen. Anton ging naar een behandelafdeling om opnieuw te resocialiseren. En daar hoort verlof bij. En wie moet daarover beslissen? Tjsa, de minister die eerder dezelfde man op de longstay wilde plaatsen. Het verlof is Anton dan ook geweigerd. Op deze manier is resocialiseren onmogelijk en zal de rechter niet kunnen toetsen of Anton klaar is voor de volgende stap.
Er moet nog veel veranderen aan het tbs-stelsel om het rechtvaardig te laten zijn en om te voorkomen dat het niet vroeg of laat volkomen ontploft.
Reactie (0)
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Job Knoester

Job Knoester is strafrechtadvocaat bij Nolet Advocaten in Den Haag. In het bijzonder behandelt hij zeden- en geweldzaken (moord en doodslag). Mede door deze achtergrond behartigt hij de belangen van een groot aantal tbs-ers. Door de aard van zijn specialisatie roeit Knoester vaak tegen de stroom van de maatschappelijke opinie in. Hij houdt dat vol door een grote passie voor zijn vak en een heilig geloof in het strafrechtsysteem. Via deze weblog zal hij zijn ervaringen delen.
Alle blogs Job
- Zwaardere straffen voor geweld tegen hulpverleners, waar slaat dat op?
- Justitie is te laf om met de billen bloot te gaan
- Vermogende verdachten krijgen een betere verdediging
- Tribunaal voor piraten
- Klassenjustitie 2?
- Nederland kent nog altijd klasse-justitie
- Telt de agenda van de advocatuur?
- Verliefd op tbs
- Teeven van God los
- Tbs blijft een gesloten bolwerk
- Kan het ook anders?
- Is de magistratuur magistratelijk genoeg?
- Forensisch psychiatrisch toezicht
- Hoe objectief is het Pieterbaan Centrum
- Het strafproces moet in tweeën worden geknipt
- Onze politici zijn hypocriet
- De rechter spreekt
- Nieuwe piketregeling is een drama
- Hof Arnhem roept vragen op
- Justitie ook na Putten, Schiedam en Post niet transparant
- Sociaal zijn heeft ook een grens
- Ook moslimadvocaat Enait is net een vrouw
- Tbs kliniek De Kijvelanden maakt patiënten krankzinnig
- Rechters moeten TBS-verlengingsprocedures serieuzer nemen
- Strafrecht is niet zwart wit
- Druk van de rechter op verdachten toelaatbaar?
- Hof Den Bosch gaat mee in de waan van de dag
- Willekeur regeert in de mesdagkliniek
- 1 april, cliënt neemt advocaat in de maling
- Politie in zedenzaken niet objectief
- Staan rechters wel genoeg met de poten in de klei?
- ISD woede
- Politiebaas vergroot risico zware criminaliteit
- Ook na de Schiedammer parkmoord blijft het NFI informatie achterhouden
- Tbs; zo kan het ook
- De hand van justitie schiet steeds vaker uit
- Den Haag is een gevaarlijke stad
- Albayrak trapt een open deur in
- Over een trage reclassering en een weinig rebelse rechter
- Het OM, onbeperkt in beperkingen


