Website voor juristen

De opgeheven vinger

vrijdag, 20 juli 2007 door Job Knoester

Recentelijk maakte het Gerechthof Arnhem korte metten met de eerdere wat liberale opvatting van een politierechter hier te lande. Het hof vind het opsteken van een middelvinger naar een politieagent strafrechterlijk beledigend. Ik hoorde wisselende opvattingen. Het is natuurlijk ook de vraag of het nog van deze tijd is. Aan de andere kant is het wellicht juist een duidelijk signaal dat ook in de modernere tijd respect bij een ieder hoog in het vaandel moet staan. Daar zou wellicht mee te leven kunnen zijn. Dan is het wel van belang dat de wetshandhavers ook respect tonen voor normen. Rechters en officieren van justitie zijn over het algemeen, zeker op het eerste gezicht keurige mensen. Die zullen we niet zo vlug op een stap naast het pad betrappen, maar hoe zit dat met politiemensen?

Hierna passeren zomaar wat ervaringen van zomaar een zomerse week de revu.

Een drukkende, warme dag in Scheveningen is mooi aan zee. Op de boulevard moeten we ons gedragen. Dat spreekt voor zich. We mogen ook niet fietsen op de wandelgalerij. Deze norm geldt duidelijk niet voor alle politie-ambtenaren, moest ik ook recentelijk waarnemen. Het naroepen van opgeschoten Scheveningers is misschien niet leuk, maar ook niet helemaal onverwacht.

Een paar weken geleden zag ik een politieman een taxi-chauffeur aanspreken. De chauffeur stond met zijn mercedes met knipperende lichten half op de stoep voor de Haagse rechtbank. De ietwat corpulente beroepschauffeur probeerde zwetend en steeds wilder gebarend de agent te overtuigen. Dit lukte uiteindelijk nadat de agent een oudere man met wandelstok aan zag komen schuifelen. De politieman hielp de passagier van de inmiddels van zweet druppelende chauffeur zelfs hoffelijk de trap af. Een dag later trof ik bijna op de plek waar de mercedes had gestaan een lege politieauto. Binnen in het paleis van justitie stond een wetsdienaar een enveloppe af te geven om daarna plaats te nemen in de auto, half op de stoep.

Twee dagen terug reed ik over de Haagse Van Alkemadelaan. Ik geef het toe. Een norm werd overtreden. Ik reed zestig. Daar mag je vijftig. Toch werd ik enigszins losgerukt uit de geluidsgolven die Guus Meeuwis via mijn cd-speler veroorzaakte door een snel achteropkomende auto. Een politieauto. Hij raakte me niet, maar ik was toch even bezorgd hoe echt kleven voelen kan. Ik kon niet zo snel opzij want rechts reed een motor. Toen ik van baan wisselen kon vroeg ik me af wat de haast zou veroorzaken. Merkwaardig was het om te zien dat de politieauto kort daarna gewoon bij het rode licht stond te wachten. Kennelijk was er toch geen echte haast.

Een aantal dagen eerder zat ik met mijn vrouw in de auto. We stonden op een tweebaansweg te wachten voor het rode licht toen een mercedes met zwaailicht uit zich naast ons positioneerde. Dit duurde niet lang. De chauffeur van de politie trok op terwijl het schijnsel van het rode licht nog op mijn motorkap danste. De zwaailichten bleven uit. Was er dan toch geen spoed, maar gewoon ongeduld?

Natuurlijk moet ik me niet over alles opwinden. Dat doe ik soms ook niet. Ik heb bovendien zelfs echte vrienden die bij de politie werken. Maar toch, toen ik las dat een man uit het oosten van het land werd veroordeeld wegens het opsteken van zijn middelvinger naar een agent heb ik me wel heel even afgevraagd of het tonen van een dikke vinger heel af en toe wel mag.

Reactie (0)


Schrijf reactie. Reacties worden eerst door de webmeester van Mr. gecontroleerd alvorens deze geplaatst worden. Anonieme reacties worden niet geplaatst.
feedToon/Verberg reactie formulier

busy
< Vorige   Volgende >