Website voor juristen

ISD, een goed idee?

dinsdag, 19 juni 2007 door Job Knoester

De ISD-maatregel is de opvolger van de SOV, door veel strafpleiters een sof genoemd. Ik heb de regeling op zichzelf wel eens crimineel genoemd. Mensen kunnen twee jaren worden opgesloten voor het stelen van een pak melk of een blik kattenbrokken. Als ik al enig begrip voor deze strafmaatregel kon opbrengen dan was dat door de gedachte dat die werd gebruikt om verslaafden op het goede pad te helpen waardoor niet alleen de maatschappij werd geholpen, maar ook deze mensen zelf. De maatregel wordt opgelegd aan veelplegers. Veelal betreft het kruimeldieven met een drugsverslaving die inderdaad hun feiten nogal hardnekkig plegen, maar toch: daar worden ze dan ook regelmatig voor gestraft. Daarna is geboet en de zaak afgedaan. 

Vanaf het begin hoor ik slechts kritiek van mijn ISD-cliënten. Men vindt dat er vooral wordt opgesloten en weinig behandeld. Niet alle verslaafden zijn weinig ontwikkelde mensen. Één van mijn cliënten, Anton, is muzikant, tekenaar en ook verslaafd. Hij had wel een erg creatieve manier om aan te tonen dat het systeem lek is en hij zelf bovendien sterk genoeg moet worden geacht om zelf af te kicken.

Een aantal weken terug werd hij aangehouden op verdenking van een autokraak. Een paar dagen later zou hij bij de rechter-commissaris verschijnen. Die zou bekijken of Anton in voorlopige hechtenis zou moeten worden genomen. Mijn kantoorgenote Anneke van Harmelen zou hem bijstaan. In het proces-verbaal had ze gelezen dat de cliënt had verklaard tijdens zijn aanhouding twee bolletjes bij zich gedragen te hebben, voor eigen gebruik uiteraard. In het proces-verbaal was echter niet te vinden wat er met die drugs was gebeurd. Anneke vroeg Anton er dus naar. Hij trok met zijn linkerhand zijn jasje open en wees vervolgens toch wel enigszins theatraal met zijn rechterhand naar zijn jaszak. Nu is mijn collega wel het een en ander gewend, maar ze keek nu toch wel wat glazig. Anneke wist immers dat:

  • Anton was aangehouden,
  • was gefouilleerd,
  • van het ene politiebureau naar het andere overgebracht,
  • opnieuw was gefouilleerd, en
  • naar het paleis van justitie was gebracht.

Dus ja, ze zal glazig gekeken hebben. Ze gaf de cliënt het advies de cocaïne in te leveren. Hij beloofde het serieus in overweging te nemen.

Ongeveer tien dagen later trof Anneke Anton weer. Nu in de spreekruimte van de raadkamer van de Haagse rechtbank. Er zou worden gediscussieerd over de verlenging van het voorarrest. Anton had één bolletje al ingeleverd, maar het tweede hield hij nu toch wel ietwat triomfantelijk omhoog, vanachter het glas in de spreekruimte. Anneke heeft vaak het hoogste woord. Nu werd ze wat stilletjes. Ze wist immers dat Anton intussen weer meerdere keren zou moeten zijn gefouilleerd. Toch wist ze wel haar eerdere advies te herhalen. Anton vertelde dat het ook zijn bedoeling was om de coke in te leveren. Hij wilde het zelf aan de rechter geven. Zo zou hij willen laten zien al een paar weken cocaïne  bij zich gehad te hebben zonder het te gebruiken. Hij vertelde ook nog de drugs een paar keer in het huis van bewaring voor zich op tafel gelegd te hebben om er alleen maar naar te kijken. Om zichzelf te testen.

Tijdens de zitting voerde mijn collega het woord. Terwijl ze dat deed gingen de vingers van Anton naar zijn binnenzak. Hij pakte het bolletje eruit en toonde het aan de zichtbaar verbaasde rechters, griffier en officier van justitie. Aanvankelijk leek niemand door te hebben wat Anton nu liet zien en wat hij wilde: "dit is een bolletje wit", vertelde Anton er dan ook maar bij. "Ja, een bolletje cocaine", echode Anneke, waarop de voorzitter vroeg hoe ze dat zo zeker wist. Met inmiddels rode wangen vertelde ze dat ze niet uit ervaring wist, maar het kon niets anders zijn toch?  Toen de parketwachten begrepen dat er iets niet klopte stoven ze op Anton af alsof hij daadwerkelijk gevaarlijk zat te zijn. De officier van justitie dreigde met een grondige fouillering, maar daar was Anton niet zo van onder de indruk. Intussen deden de rechters hun best niet al te geschokt te reageren.

Voor dat moment mocht de act Anton niet baten. Zijn voorarrest werd met zestig dagen verlengd. Hij wilde aantonen dat het systeem niet deugt, het ISD-systeem. Welnu een lek toonde hij wel aan, maar of het lek ook in het ISD-stelsel op deze creatieve wijze is aan te tonen zullen we moeten afwachten. Tijdens de inhoudelijke behandeling in augustus 2007 zal Anton zijn truc niet meer herhalen. Wel zal hij betogen bij de raadkamer zijn motivatie getoond ter hebben om van de dope af te willen blijven. Voor hem is ISD geen goed idee.

Reactie (0)


Schrijf reactie
feedToon/Verberg reactie formulier

busy
< Vorige   Volgende >