Website voor juristen

ISD woede

donderdag, 05 februari 2009 door Job Knoester

"Weet u wat het kruimelvirus is?", vroeg Anton mij met een schuine lach toen ik hem in het huis van bewaring van Scheveningen opzocht. Ik was direct op mijn hoede. Anton is zo n iemand in wie je je lelijk kan vergissen. Het is een allochtoon die gebrekkig Nederlands spreekt. Hij heeft geen opleiding en is verslaafd. Een echte carriere heeft hij nooit gehad, alhoewel hij het een en ander weet van elektronica. Hij weet veel van auto-radios om precies te zijn. Hij is echter wel een goede reminder om niet al te snel vooroordelen te koesteren. Anton is niet dom. Hij is in zekere zin zelfs ontwikkeld. Hij speelt viool en verdient met enige regelmaat in de gevangenis een zakcentje door niet onverdienstelijk te schilderen terwijl hij ook nog eens humor heeft.

Toen Anton me dus met een toch wel gemene lach naar het kruimelvirus vroeg was ik op  mn hoede. Ik antwoordde ontkennend. "Nou", zei Anton: "het is een virus waar vooral kruimeldieven last van hebben". Ik voelde nattigheid. Dit was een poging van een trouwe client om zijn advocaat in de maling te nemen. "Vooral kruimeldieven krijgen het. Het mondt meestal uit in woede. Dat wordt dan ISD-woede genoemd". Ondanks deze enigszins humoristische poging van Anton om een frustratie bespreekbaar te maken werd steeds meer een onderhuidse boosheid zichtbaar bij mijn gesprekspartner.

Ja, hij wist al lang dat het bestond. En ja, ik had hem er al vaak voor gewaarschuwd. Maar hoe rechtvaardig is het om iemand 2 jaar lang op te sluiten via de ISD-maatregel na een diefstal van een brood en een pak vla? De uitleg dat het strafblad van een veelpleger steeds zwaarder ging wegen ging er niet in. Zijn reactie kwam erop neer dat dat hele strafblad ook betekende dat bestraffingen plaats hadden gevonden. "Dus hoe zit het dan met een nieuw begin? Een schone lei", werd me gevraagd. Ik werd in het nauw gedreven. Is het werkelijk een reeele verhouding om iemand 2 jaar op te sluiten voor een dergelijke "kruimeldiefstal" werd me nu gevraagd. Ik lachte maar eens terug. Ik was het met hem eens.

Of ik wel meer ISD-klanten had gehad wilde Anton weten. Vervolgens vroeg hij me hoeveel van die clienten met succes die 2-jarige maatregel hadden afgerond. Anton specificeerde: "Hoeveel van die jongens verlieten de bajes met een eigen woonplek en baan of studie?". Daar wilde ik wel over nadenken. Want toen de voorloper van de isd-maatregel in het leven werd geroepen, te weten de sov-maatregel, bestond er nog enige hoop. Hoop op een daadwerkelijk serieuze resocialisatie van veelplegers. In die tijd verdedigde ik de maatregel soms zelfs nog tegenover clienten. Anton stelde echter een goede vraag. In al die jaren zijn er heel wat ISD-klantjes voorbij gekomen. En verdraaid als het niet waar is, nog nooit is 1 van die mensen met succes uit die behandeling gekomen. Toen ik dit later aan mijn kantoorgenoten vroeg bleek mijn praktijkervaring geen uitzondering te zijn.

Natuurlijk. Ik heb vaak genoeg vertegenwoordigers van het OM horen stellen dat het in de 1e plaats gaat om beveiliging. Aan de andere kant is de wet gewoon duidelijk. Het 2e lid van artikel 38 m van het wetboek van strafrecht zegt dat de maatregel strekt tot beëindiging van recidive. Het 3e lid is nog duidelijker. De maatregel strekt er mede toe een bijdrage te leveren aan de oplossing van verslavings- of andere problematiek. De opdracht van de wetgever lijkt op dit punt echter, zo is mijn ervaring en die van Anton, een lege huls. Er wordt wel iets geprobeerd, maar de minste of geringste fout van veroordeelden leidt tot strafmaatregelen. Bijna al die ISD-klanten maken wel een of meer fouten. Het zijn tenslotte niet allemaal de meest ideale schoonzonen. Aan  het einde van de rit worden ze toch wel heel vaak vanuit een gesloten setting zo op straat gezet.

Anton legde het me uit. Gek werd hij ervan dat hij 2 jaar kreeg voor zo n relatief licht vergrijp. Nog gekker werd hij van de wetenschap dat de behandeling een lege doos in een mooie verpakking is. "Ze houden ons 2 jaar zoet. En dan is er niets. Na 2 jaar ben ik terug bij af. ISD maakt je boos. Je komt als een tijdbom terug in de maatschappij. Al die jongens hoor je zeggen dat ze de volgende keer er wel voor zorgen dat ze voor een serieus delict gaan als ze toch 2 jaar moeten zitten", zo fulmineerde mijn client. De humor was weg. Hij was boos. ISD-woede.

Helemaal ongevoelig voor zijn woorden kon in niet zijn. Wat is dat toch. De maatschappij wil alleen maar beveiligd worden lijkt het wel. Alles, nou ja, veel wordt daaraan ondergeschikt gemaakt. Zo ook de belangen van individuen. Terug op de fiets in de ijzige kou bedacht ik met een natte neus dat de wetgever dan misschien ook maar eerlijk moet zijn. Als we in Nederland echt veelplegers na een zoveelste delict, ook als de ernst relatief is, gewoon 2 jaar van de straat willen houden moeten we daarvoor uitkomen. Laat de verpakking van een mooie behandeling die er toch niet is dan maar achterwege.

Reactie (0)


Schrijf reactie. Reacties worden eerst door de webmeester van Mr. gecontroleerd alvorens deze geplaatst worden. Anonieme reacties worden niet geplaatst.
feedToon/Verberg reactie formulier

busy
< Vorige   Volgende >