Banner

Website voor juristen

Over een trage reclassering en een weinig rebelse rechter

maandag, 04 augustus 2008 door Job Knoester

Een van mijn cliënten is nog niet zo lang 18 jaar. Hij wordt verdachte van een overval op een Haags restaurant. Hij claimt op de uitkijk gestaan te hebben. Gezien zijn jonge leeftijd en bekennende verklaring verzocht ik de officier van justitie een reclasseringsrapportage op te laten maken. Ik was onder andere benieuwd naar de mogelijkheden van elektronisch toezicht. De officier stemde in. Dit vond ruim 7 weken voor de zitting plaats.

Alhoewel de reclassering de laatste jaren nooit zo snel reageert als gevolg van allerlei bezuinigingen was men er nu als de kippen  bij om te laten weten dat men op zo n korte termijn (7 weken!) geen rapport meer kon produceren.

Een andere cliënt verblijft in de gevangenis te Tilburg hij liet bij de reclassering weten graag goed terug te komen in de maatschappij. Hij wilde hulp. Hij wilde meedoen met het programma: "terugdringen recidive". Een goed idee, zo reageerde de reclassering. Men had echter wel nadere informatie nodig. Onder andere wilde de reclasseringswerker graag het oorspronkelijk proces-verbaal. Enigszins bezorgd vroeg ik wat hij daar mee bedoelde. Het zou toch niet echt gaan om het hele politiedossier? Ja dus. Men wilde alles hebben. De uitleg dat het dossier in 2003 toen de zaak speelde ongeveer 12 ordners bevatte bracht hem niet op andere gedachten. Of ik alles maar even wilde copieren en opsturen. Ik bleef rustig. Wel vertelde ik de beste man dat advocaten na afwikkeling van de zaak ofwel het dossier naar de rechtbank moeten terugsturen, ofwel het dossier moeten vernietigen. Ik had dus geen dossier meer. Overigens had ik het nog nooit meegemaakt dat dergelijke eisen aan deelname aan een tv-programma werden gesteld. "In Tilburg wel meneer", was de reactie met onvervalst Brabants accent, hetgeen ik nu even niet sexy vond. Inmiddels heb ik een klacht ingediend, maar ja, wat schiet mijn cliënt daar nu mee op?

Op 21 april 2008 hield de rechtbank te Groningen de zaak van Anton aan. Anton heeft tbs en de rechtbank gaf de reclassering opdracht na te gaan onder welke voorwaarden de dwangverpleging zou kunnen worden beëindigd. De reclassering te Groningen werd aangewezen. Anton zou daar immers gaan wonen. In de laatste week van mei begon ik maar eens te vragen waarom er nog niets was gebeurd. De reclassering had de zaak doorverwezen naar Roermond. In Venray bevindt zich immers de tbs-kliniek waar Anton op dat moment nog verbleef. Dit was niet de bedoeling. Nadere bestudering van de beslissing van de rechter maakte dat de hele boel weer terug werd gestuurd naar Groningen. Fijn, dacht Anton, nu zal men toch wel actie ondernemen. Ja, ja. Er waren wel wat contacten met Anton. Er waren zelfs gesprekken. Alleen die voorwaarden hè, daarvoor moest contact worden gelegd met de ouders van Anton en met diverse instanties. De zitting van 25 juni 2008 zou men niet halen. Er was meer tijd voor nodig. Dat de zaak al 4 keer eerder op zitting was geweest en dus nogal voortsleepte was geen reden tot extra inzet.

Ter zitting d.d. 25 juni 2008 vertelde de reclasseringswerker desgevraagd 2 dagen voor de zitting bij de moeder van Anton langs te zijn geweest. Een dag voor de zitting was er contact gelegd met de sociale dienst. Verder was er meer tijd nodig om zaken te regelen.

Anton was teleurgesteld geweest. Misschien zelfs wel boos. De officier van justitie maakte mijn cliënt op dit punt een verwijt. De rechtbank wees mijn verzoek om de dwangverpleging op dat moment onder meer algemene voorwaarden te beëindigen van de hand. Dat mag. Ik had daar eigenlijk ook wel op gerekend. Wat echter wel frustrerend was dat de rechtbank volkomen kritiekloos leek te staan tegenover de reclassering. De trage werkwijze, waardoor de zaak moest worden aangehouden werd ogenschijnlijk normaal gevonden. Sterker nog, de rechtbank overwoog onder andere dat de zaak moest worden aangehouden door de houding van Anton ten opzichte van de opgelopen vertraging. En dat is waar de schoen wringt wat mij betreft. Mag een tbs-er helemaal niet boos zijn vroeg ik me af? En waarom wordt niet ook aandacht geschonken aan de houding van de reclassering?

Ik zou wel graag zien dat de rechter niet alleen kritisch is ten opzichte van een verdachte of veroordeelde, maar ook ten opzichte van overheidsinstanties. Natuurlijk, de reclassering heeft niet zichzelf beperkt door de bezuinigingen, maar moeten we dan maar alles slikken?

Een andere cliënt heeft de reclassering gepasseerd. Het duurde te lang. Hij regelde een intake bij een stichting voor begeleid wonen. Vroeger kon de raadkamer van de rechtbank van zo n verdachte de voorlopige hechtenis voor een intake tijdelijk schorsen. Sinds een paar jaar ligt die bevoegdheid bij de directeur van de gevangenis. En ja, die liet weten dat een intake niet zinvol was omdat de straf nog niet vaststond. Later berichtte mijn cliënt dat men het vervoer naar een intake ook te duur vond. Ik wendde me tot de rechtbank en legde de zaak daar voor. De officier van vond dat ik niet ontvankelijk was in mijn verzoek omdat de directeur beslissingsbevoegd was. Mijn argument dat hieraan vasthouden zou betekenen dat directeuren dan in het vervolg een hulpverleningstraject waar intakes voor nodig zijn altijd kunnen blokkeren als een verdachte zich in voorlopige hechtenis bevindt vond geen sympathie. Mijn cliënt is niet ontvankelijk verklaard. Naar mijn idee wordt daarmee een uiterst ongewenste situatie in stand gelaten. Instellingen als Exodus hoeven niet meer te rekenen op verdachten uit voorarrest zolang het gaat om de Haagse rechter en de Scheveningse gevangenis. Bij de huidige wetgeving had rechter naar de letter van de wet misschien gelijk, maar mag de rechter dan helemaal niet meer rebels zijn?

Reactie (0)


Schrijf reactie
feedToon/Verberg reactie formulier

busy
< Vorige   Volgende >