Website voor juristen
Tbs is soms onrecht, deel 2
maandag, 17 maart 2008 door Job Knoester
In januari schreef ik (Tbs-recht is soms onrecht) reeds over een client, Anton, die grote onrechtvaardigheden ervoer in het kader van de tbs die hij ondergaat. Kort gezegd komt het erop neer dat zijn resocialisatie-traject in de tbs-instelling veldzicht onderbroken is naar aanleiding van de verdenking van een nieuw misdrijf. Het feit dat deze client is vrijgesproken deed en doet daar volgens Veldzicht niet aan af.
Er zijn mij meer verhalen bekend die gelijkenissen vertonen met de situatie rond Anton. In februari benaderde Ronald mij. Ook hij is tbs-er. Het ging tot voor kort erg goed met hem. Hij woonde via een verlofkader zelfstandig in Zwolle. Er waren geen problemen. Sterker nog; er was al met Ronald gesproken over nog verdere uitbreiding van zijn vrijheden.
Eind februari 2008 werd Ronald echter naar binnen gehaald. Hij zou moeten verblijven in de gesloten setting van Veldzicht te Balkbrug. Natuurlijk vroeg hij om een motivering. Onduidelijke antwoorden volgden. Vermoedelijk zou er aangifte worden gedaan jegens Ronald. Veldzicht wilde een en ander eerst uitzoeken. Op zichzelf genomen is dit laatste niet heel vreemd. Wel vreemd is echter de nagenoeg lamgeslagen passiviteit die de kliniek vervolgens ten toon spreidde. Er werd geen contact met de politie opgenomen ten einde duidelijkheid te verkrijgen. Als raadsman deed ik dat wel. Dat contact verliep stroef. Men wist niets. Na aandringen bleek dat er inderdaad aangifte zou worden gedaan. Vermoedelijk had het betrekking op iets in de vermogenssfeer. Bovendien zou het gaan om iets van ongeveer 2,5 jaar geleden. De aangifte liet op zich wachten. Veldzicht bleek niet gevoelig voor de argumenten dat de aangifte in de 1e plaats niet een tbs-waardig delict zou betreffen en dat t om iets ouds ging. Wel deelde de behandelaar eerst Ronald, doch later ook mij mede dat Ronald weer zo snel mogelijk naar Zwolle terug kon indien bleek dat de aangifte geen strafrechterlijk vervolg zou krijgen. Ik was op mijn hoede met de zaak van Anton in mijn geheugen, maar bedacht me dat ik af moest kunnen gaan op het woord van de psycholoog.
Uiteindelijk bleek in de week van 10 maart dat er geen vervolging jegens Ronald zou komen. Telefonische contacten met de politie hadden dat uitgewezen. Aangezien Veldzicht nog altijd passief was gebleven stelde ik hen in kennis van deze voor Ronald verheugende informatie. Herhaald werd dat Ronald in dat geval zo snel mogelijk naar Zwolle terug zou kunnen. Er moesten nog wat formaliteiten in acht worden genomen. Intussen werd ook schriftelijk door de officier van justitie bevestigd dat geen vervolging zal plaatsvinden.
De terugplaatsing liet op zich wachten. Ronald belde uiteindelijk op. Hij zat er doorheen. Veldzicht liet hem niet gaan. De motivering? Ronald zou zich niet begeleidbaar opgesteld hebben. Dit was nieuw. Nog nooit eerder had hij een dergelijk signaal gekregen. Niet onbegrijpelijk vertelde Ronald Veldzicht onbetrouwbaar te vinden. Ronald was en is boos en ik kan hem begrijpen. De gang van zaken is op zijn minst vreemd en doet onrechtvaardig aan, zeker in de ogen van Ronald. Eerder maakte ik reeds gewag van mijn gedachte dat het van groot belang is om tbs-ers perspectief te bieden zodra dit verantwoord is. Wanneer dit niet wordt gedaan kan zulks frustraties met alle gevolgen van dien opleveren. Sedert de onttrekking aan het verlof door Wilhelm S. in 2005 met een doodslag als eindresultaat leek Veldzicht het roer om te willen gooien. De directie werd voorzien van vers bloed. Veel patiënten vertelden aanvankelijk een nieuwe wind te voelen. Inmiddels is die wind gaan liggen. Oude gevoelens lijken weer te gaan herleven. Steeds meer word ik weer geconfronteerd met frustraties uit Veldzicht. Dat belooft niet veel goeds. Allereerst zal ik me inspannen voor Ronald. Ik hoop hem snel weer in Zwolle te krijgen. Daarna zal ik overwegen en nagaan of ik toezichthoudende instanties kan uitnodigen kritisch naar de ontwikkelingen binnen Veldzicht te kijken. Wordt vervolgd?
Reactie (0)
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Job Knoester

Job Knoester is strafrechtadvocaat bij Nolet Advocaten in Den Haag. In het bijzonder behandelt hij zeden- en geweldzaken (moord en doodslag). Mede door deze achtergrond behartigt hij de belangen van een groot aantal tbs-ers. Door de aard van zijn specialisatie roeit Knoester vaak tegen de stroom van de maatschappelijke opinie in. Hij houdt dat vol door een grote passie voor zijn vak en een heilig geloof in het strafrechtsysteem. Via deze weblog zal hij zijn ervaringen delen.
Alle blogs Job
- Zwaardere straffen voor geweld tegen hulpverleners, waar slaat dat op?
- Justitie is te laf om met de billen bloot te gaan
- Vermogende verdachten krijgen een betere verdediging
- Tribunaal voor piraten
- Klassenjustitie 2?
- Nederland kent nog altijd klasse-justitie
- Telt de agenda van de advocatuur?
- Verliefd op tbs
- Teeven van God los
- Tbs blijft een gesloten bolwerk
- Kan het ook anders?
- Is de magistratuur magistratelijk genoeg?
- Forensisch psychiatrisch toezicht
- Hoe objectief is het Pieterbaan Centrum
- Het strafproces moet in tweeën worden geknipt
- Onze politici zijn hypocriet
- De rechter spreekt
- Nieuwe piketregeling is een drama
- Hof Arnhem roept vragen op
- Justitie ook na Putten, Schiedam en Post niet transparant
- Sociaal zijn heeft ook een grens
- Ook moslimadvocaat Enait is net een vrouw
- Tbs kliniek De Kijvelanden maakt patiënten krankzinnig
- Rechters moeten TBS-verlengingsprocedures serieuzer nemen
- Strafrecht is niet zwart wit
- Druk van de rechter op verdachten toelaatbaar?
- Hof Den Bosch gaat mee in de waan van de dag
- Willekeur regeert in de mesdagkliniek
- 1 april, cliënt neemt advocaat in de maling
- Politie in zedenzaken niet objectief
- Staan rechters wel genoeg met de poten in de klei?
- ISD woede
- Politiebaas vergroot risico zware criminaliteit
- Ook na de Schiedammer parkmoord blijft het NFI informatie achterhouden
- Tbs; zo kan het ook
- De hand van justitie schiet steeds vaker uit
- Den Haag is een gevaarlijke stad
- Albayrak trapt een open deur in
- Over een trage reclassering en een weinig rebelse rechter
- Het OM, onbeperkt in beperkingen


