De zaak kwam medio 2024 aan het rollen na een publicatie in De Limburger, die met diverse studenten sprak die een kamer huurden of hadden gehuurd via het bedrijf van Wagemans. Dikwijls rekende Wagemans daarbij niet-toegestane bemiddelingskosten – later geherformuleerd tot ‘service fee’ of ‘reserveringskosten’ – en vroeg hij te hoge huurprijzen. Huurders met wie hij in botsing kwam, sprak hij regelmatig op dreigende toon toe.
Daarbij misbruikte hij zijn beroep als advocaat om hen extra te intimideren: hij vermeldde te pas en te onpas dat hij advocaat was, terwijl hij op dat moment niet als advocaat handelde, maar als verhuurbemiddelaar. Ook liet hij wederrechtelijk sloten vervangen van verhuurde studentenkamers en liet hij kamers zonder toestemming ontruimen. Bewoners kregen in sommige gevallen bovendien hun borg niet terug.
Tik
Maastricht Rentservice kreeg wegens deze wantoestanden in de loop der jaren verschillende malen een tik op de vingers van de Huurcommissie. Wagemans verloor daar diverse procedures over de te hoge huurtarieven die hij in rekening bracht. Ook aangaande de verboden bemiddelingskosten kreeg Wagemans meer dan eens vermaningen van de Huurcommissie. In plaats van zijn werkwijze te verbeteren, besloot Wagemans echter die bemiddelingskosten voortaan een andere naam te geven en ging hij door met het innen ervan.
‘Riooljournalistiek’
De publicatie in De Limburger uit 2024 was reden genoeg voor deken Eugène Rosier om een onderzoek te starten naar het reilen en zeilen van de advocaat annex verhuurbemiddelaar. Aan dat onderzoek wilde Wagemans echter geenszins meewerken. In zijn reacties op vragen van de deken betichtte hij journalisten van De Limburger van het schrijven van een “riooljournalistiek artikel”, waartegen de deken hem juist zou moeten beschermen, zo valt te lezen in de uitspraak van de Raad van Discipline.
Toen de deken echter vervolgvragen stelde, richtte Wagemans zijn toorn op Rosier zelf, die zich volgens de advocaat “als een blind paard” had laten leiden door het “riooljournalistieke duo” van De Limburger. Wagemans verweet Rosier voorts onder meer “persgeilheid”, “gretige ijdeltuiterij” en “machtswellust”.
Reputatie
De gehele kwestie was dan ook, zo redeneerde Wagemans in zijn vele berichten aan de deken, een “heksenjacht”, bedoeld om zijn reputatie in de advocatuur te beschadigen. “Iedereen die mij kent weet wie ik ben en wat ik in 45 jaar advocatuur voor velen heb betekend”, schreef Wagemans op een zeker moment aan Rosier. “Ik heb veel, om niet te zeggen zeer veel, bijgedragen aan de reputatie van de advokatuur (sic), en daar doet uw kort door de bocht–standpunt niet aan af.”
Recente berichtgeving in De Limburger schetst echter een ander beeld over die reputatie: de krant achterhaalde dat Wagemans eerder al in 2019 en in 2017 tuchtrechtelijke waarschuwingen aan zijn broek kreeg. Een waarschuwing uit 2014 werd later door het Hof van Discipline teruggedraaid nadat Wagemans daar in beroep was gegaan.
Dat laatste doet Wagemans ook nu: de Maastrichtse advocaat heeft reeds aangekondigd hoger beroep aan te tekenen. Wanneer die zaak bij het Hof dient, is nog niet bekend.
