De zaak kwam in april 2025 onder de aandacht van de deken in Noord-Nederland nadat de desbetreffende advocaat bij de rechtbank processtukken indiende waarop tevens de naam van een geschrapte oud-advocaat te lezen was. De deken deed hierop navraag bij de vrouw, om erachter te komen in hoeverre de geschrapte voormalig advocaat zelfstandig aan zaken werkte. Het staat advocaten vrij om samen te werken met wie zij willen, maar daarbij mag niet worden afgeweken van de kernwaarden en gedragsregels zoals vermeld in de Advocatenwet.
Volledige verantwoordelijkheid
Uit de correspondentie met de advocaat bleek dat zij in drie zaken met de geschorste oud-advocaat, die in de uitspraak ‘mr. J.’ genoemd wordt, had samengewerkt. Dat had in principe geen problemen hoeven opleveren, zolang de vrouw maar de volledige verantwoordelijkheid had gehouden over de zaken en bijvoorbeeld zelf alle processtukken had opgesteld en de regie had gevoerd. Het onderzoek van de deken schetst echter een ander beeld.
Zelfstandig
Zo bleek de geschorste oud-advocaat zelfstandig te werk te zijn gegaan, door in zijn eentje gesprekken met cliënten te voeren, gespreksverslagen te schrijven, processtukken te schrijven en correspondentie te voeren. ‘Mr. J.’ trad in al die stukken op namens zichzelf, en niet namens de advocaat. Nergens uit de administratie bleek dat de vrouw zelf inhoudelijk bij de zaken betrokken was geweest, anders dan dat ze het briefpapier van haar kantoor beschikbaar had gesteld en zich als procesadvocaat presenteerde. De advocaat, zo concludeerde de deken dan ook, fungeerde slechts als ‘doorgeefluik’.
“Deze constructie is kennelijk opgezet met als doel om mr. J. deze zaken alsnog te laten afronden. Dit oordeel wordt bovendien bevestigd door de communicatie van mr. J. in de richting van de deken in deze tuchtzaak.”
Volharding
Ter zitting, in december 2025, gaf de advocaat er geen blijk van dat ze inzag dat ze verwijtbaar gedrag had vertoond. “Zij volhardt in haar stelling dat zij op een correcte wijze heeft gehandeld”, zo constateert de Raad van Discipline. Uit de uitspraak blijkt bovendien dat de vrouw eerder, in 2018 en in 2024, al tweemaal een voorwaardelijke schorsing opgelegd had gekregen.
De Raad ziet daarom in dit geval af van een nieuwe voorwaardelijke schorsing, en legt een flinke sanctie op: twaalf weken onvoorwaardelijke schorsing, bovenop de tenuitvoerlegging van de eerder opgelegde voorwaardelijke schorsing uit 2024. De vrouw moet bovendien 1.250 euro aan proceskosten betalen aan de NOvA.
