St. Maarten is naast Saba en St. Eustatius een van de drie Bovenwindse eilanden. Veel mensen weten niet dat de Bovenwindse eilanden eigenlijk best ver van de Benedenwindse eilanden (Aruba, Bonaire en Curaçao) liggen. Als ik tegen mijn Nederlandse vrienden zeg dat ik in St. Maarten woon en werk, is de reactie vaak “Oh, daar vlakbij Curaçao”. Tussen Curaçao en St. Maarten ligt echter zo’n 900 kilometer aan open zee. De Bovenwindse eilanden zelf liggen grofweg zo’n 40 kilometer van elkaar vandaan en elk eiland is uniek wat betreft natuur en cultuur.
Toen ik startte bij kantoor, viel ik met mijn eerste zaak direct met mijn neus in de boter. Er was namelijk net een grote deal binnengesleept; de enige producent en distributeur van elektriciteit en water op St. Maarten, Saba en St. Eustatius moest geherstructureerd worden en daarvoor moest ons team ook meerdere keren naar de twee andere eilanden toe.
Vanaf St. Maarten kun je op twee verschillende manieren in Saba komen. Per boot of per vliegtuig. Met de boot duurt het anderhalf uur en met het vliegtuig tien minuten. Omdat advocaten ook hun reistijd moeten verantwoorden, is een tripje met het vliegtuig voordeliger dan met de boot. Bovendien had ik al het een en ander aan onderzoek gedaan en was ik erachter gekomen dat de lokale bijnaam voor de enige boot naar Saba ook wel de ‘vomit–comit’ is. Ik was (in eerste instantie) daarom best gelukkig met de keus om mij per vliegtuig naar Saba te sturen.
Maar in de week van mijn vertrek naar Saba kreeg ik van mijn collega’s steeds meer e-mailtjes over de landingsbaan aldaar. Die bleek namelijk een van de kortste en daarmee gevaarlijkste ter wereld te zijn. De baan is 400 meter lang en alleen als er niet al te harde wind (uit, ook nog eens, de juiste windrichting) komt, mogen er vliegtuigjes landen. Ook mogen er alleen piloten landen die speciale trainingen hebben gevolgd en die in specifiek aangewezen vliegtuigjes vliegen. Heel concreet komt het erop neer dat als je remmen niet goed werken bij de landing, of als je niet snel genoeg optrekt bij het opstijgen, je in een afgrond vol rotsen te pletter stort.
Op de dag van vertrek regende en stormde het keihard. Het vliegtuigje zelf zag eruit als iets dat 100 jaar geleden is gebouwd en er passen maximaal 18 personen in. In het busje naar het vliegtuigje zat ik met mijn baas en de cliënt, en dacht ik terug aan die vertrouwde tram 21 in Rotterdam die mij iedere dag (gewoon via de grond) van de halte voor mijn deur naar mijn werk bracht. Turend naar het onweer en de storm werd ik blijkbaar een beetje bleek, want de cliënt greep mijn hand om me te kalmeren met de woorden “Just relax, no planes have crashed yet”. Genant. Toen de piloot voor vertrek ook nog besloot een keer of zeven de remmen te testen, heeft het me al mijn zelfbeheersing gekost om niet gillend het vliegtuigje te verlaten.
De vlucht zelf heb ik ervaren als een van de langste ooit. In feite duurde die maar 10 minuten. De landing zelf (een harde klap op de landingsbaan en gierende remmen) duurde bij elkaar niet meer dan 10 seconden, waarin ik vijf jaar ouder, een tikkeltje grijzer en een tikkeltje kaler ben geworden. Maar was dit het waard: zeker weten!
Gerald de Jong startte in 2013 als advocaat-stagiair bij VanEps Kunneman VanDoorne op St. Maarten. Daar zette hij de lokale Jonge Balie op, waarvan hij ook voorzitter is. Zijn hart ligt bij het ondernemingsrecht; hij doceerde daarover als (gast)docent aan de Erasmus Universiteit en de TU Delft, en adviseert bij VanEps Kunneman VanDoorne zowel overheidsorganisaties als bedrijven.
