In volle ongeloof staar ik naar het papiertje op de deurmat; ‘Uw pakketje is bij de buren afgeleverd.’ Het is de zoveelste keer dat de bezorger mij dit aandoet en ik kan uit frustratie wel alle haren uit mijn hoofd trekken.
Met tegenzin bel ik dan ook aan bij de buurvrouw. Ze doet open en nog voordat ik iets kan zeggen, zucht ze al: “Ja hoor, ik heb je pakket. Maar ík laat mijn pakketjes altijd bij de Lidl afleveren, dan hoef ik mijn buren niet zo van last te zijn.”
Excuse me?!
Ik verontschuldig me, leg uit dat ik gewoon thuis was, neem mijn pakket aan en loop terug naar huis met twee vragen:
- Sinds wanneer is het een no-go om een pakketje bij de buren te laten bezorgen?
- En belangrijker: wat als deze zure pruim stiekem mijn nieuwe Charlotte Tilbury foundation had gehouden en had gezegd dat ze niets had ontvangen? Ik had daar dan gestaan zonder pakketje. Wie is in deze hypothetische situatie eigenlijk verantwoordelijk?
Je zou automatisch denken dat dat de bezorgdienst is, want die heeft het pakket tenslotte ergens neergezet. Maar juridisch gezien blijkt dat niet zo interessant te zijn. Mijn overeenkomst is namelijk niet met de bezorger, maar met de verkoper: het bedrijf dat mijn geld heeft gekregen, wat in het geval van die foundation ook echt een rib uit mijn lijf was.
Bij een consumentenkoop ligt het risico bij de verkoper tot het moment dat ik het pakket daadwerkelijk heb ontvangen. Dan heet het pas aflevering en dus niet tot het moment dat iemand ergens een doos neerzet en weer wegrijdt. En “bij de buren” is juridisch gezien ook niet automatisch een aflevering, tenzij ik daar expliciet toestemming voor heb gegeven. Bijvoorbeeld door aan te vinken dat het bij de buren mag worden afgegeven, of doordat ik daar een vaste afspraak over heb met de bezorgdienst. Maar als ik dat niet heb gedaan is het simpel: het is niet mijn probleem.
Als mijn buurvrouw dus had gezegd: “Nooit gezien,” dan had ik niet met haar hoeven discussiëren, maar bij de verkoper moeten aankloppen. Die had het mogen oplossen. Opnieuw sturen, of mijn geld teruggeven.
Dat voelt misschien gek, want het was niet de verkoper die stond bij de voordeur van mijn buurvrouw, maar het idee erachter is eigenlijk vrij logisch: ik koop iets, ik betaal ervoor en ik hoor het gewoon te krijgen. Alles wat daar tussenin gebeurt aan logistiek, buren en briefjes op de mat is juridisch gezien niet mijn verantwoordelijkheid.
Het recht is hierin dus verrassend beschermend. Dus mocht ook jij ooit voor een gesloten deur staan met een melding dat je pakket “succesvol is afgeleverd”, terwijl jij van niets weet: onthoud dit. Het is niet jouw probleem. Ook niet dat van de buren. Het is dat van de verkoper.
Oh ja, en één ding is sowieso zeker: deze zomer weet ik in ieder geval wie mijn hogedrukreiniger absoluut niet mag lenen.
