Van harte gefeliciteerd, een nieuw kantoor. Welk gat in de markt heeft u gevonden?
Met mijn praktijk wil ik inhoudelijke kwaliteit met toegankelijkheid en efficiëntie combineren. Daarbij staat niet alleen het juridische vraagstuk centraal, maar vooral de vraag wat een letselschadezaak betekent in het leven van mijn cliënt. Voor mijn cliënten draait het meestal niet alleen om de juridische positie, maar juist om het terugvinden van rust en vertrouwen in een fase die onzeker en ontregelend is.
Naast het bijstaan van individuele slachtoffers richt ik mij ook op zaken met een bredere maatschappelijke impact. In die dossiers reikt het belang verder dan het individuele geval en raakt het aan grotere vraagstukken. Juist daar zie ik een duidelijk gat in de markt: de noodzaak om het recht strategischer in te zetten bij problemen rond milieuvervuiling en klimaatverandering.
Verder zie ik in de letselschadepraktijk, maar ook breder in de advocatuur, nog vaak dat dossiers met een zekere vijandigheid worden ingestoken. Ik kies als uitgangspunt richting de wederpartij om met elkaar, en niet tegenover elkaar, te zoeken naar oplossingen die recht doen aan de belangen van mijn cliënt. Dat vraagt om openheid voor overleg en de bereidheid om voorbij vaste posities te kijken. Wanneer dat overleg niet tot een aanvaardbaar resultaat leidt, schroom ik overigens niet om te procederen. Constructief waar het kan, daadkrachtig waar het moet.
Tot slot ben ik ervan overtuigd dat een zorgvuldige inzet van AI zowel mijn cliënt als de wederpartij aanzienlijke tijd en kosten kan besparen. AI kan worden ingezet om eenvoudige, tijdrovende werkzaamheden te ondersteunen, zodat er meer ruimte blijft voor de inhoud.
Je werkte bij een gerenommeerd letselschadekantoor en koos toch voor het ondernemerschap. Wat gaf voor jou de doorslag?
Tijdens mijn studie maakte het Taxibus-arrest diepe indruk op mij. Ik probeerde me voor te stellen hoe het moet zijn om een familie bij te staan die zo’n ingrijpende gebeurtenis meemaakt. Er kunnen zijn voor mensen op het moment dat zij het het hardst nodig hebben, trok mij enorm aan. Daarom wilde ik graag werken bij een kantoor dat dit soort zaken behandelt. Daar heb ik het ontzettend naar mijn zin gehad en veel geleerd door de mooie en inhoudelijk complexe zaken die ik mocht doen.
Maar wat mij aantrekt aan een eigen kantoor is het ondernemerschap dat daarbij komt kijken. Je bent niet alleen inhoudelijk met zaken bezig, maar ook met visie en strategie, en juist die combinatie past goed bij mij. Daarnaast biedt een eigen praktijk de ruimte om sterker je eigen stempel te drukken op de manier waarop je het werk inhoudelijk vormgeeft. Werken bij een advocatenkantoor vraagt immers om een bepaald commitment en vaste structuren, verplichtingen die er in mindere mate zijn wanneer je voor jezelf werkt.
Daar komt bij dat werken bij een kantoor vaak betekent dat je op vaste tijden beschikbaar moet zijn. Ik functioneer beter wanneer ik meer regie heb over hoe ik mijn werkdag en werkweek inricht. Er zijn momenten waarop ik lange werkdagen maak en dagen waarop ik liever wat minder afspraken plan, meer vanuit huis werk of het bewust iets rustiger aan doe. Die ruimte wilde ik mezelf kunnen geven.
Tot slot wilde ik mij vrijer voelen om tijd te besteden aan maatschappelijk relevante zaken, zonder steeds de vraag te hoeven stellen of iets declarabel is. Ook daarin bood het ondernemerschap mij de vrijheid waar ik naar op zoek was.
In je praktijk combineer je letselschade met milieuzaken. Wat verbindt die twee werelden voor jou?
In beide gevallen draait het uiteindelijk om bescherming tegen schade die mensen niet zelf hebben veroorzaakt. In de letselschadepraktijk zie je dat heel concreet: iemand raakt gewond door het handelen of nalaten van een ander en moet vervolgens leven met de gevolgen. In klimaat- en milieuzaken is die schade vaak minder direct zichtbaar, maar de kern is dezelfde. Mensen en natuur worden blootgesteld aan risico’s en schade waar zij nauwelijks invloed op hebben.
Wat deze werelden voor mij verbindt, is het idee van verantwoordelijkheid en rechtsbescherming. Het recht is er om grenzen te stellen, om macht te corrigeren en om kwetsbare belangen te beschermen. In beide typen zaken draait het om erkenning, het nemen van verantwoordelijkheid en het creëren van perspectief voor de toekomst. Ik zie in beide domeinen dezelfde spanning terug tussen economische belangen en macht enerzijds, en de gezondheid en leefomgeving van mensen anderzijds. Juist daar kan het recht een corrigerende rol spelen.
Hoe ziet de moderne advocatuur er volgens u uit?
De moderne advocatuur is voor mij menselijk, flexibel en gebaseerd op vertrouwen. Als ik zal uitbreiden dan wil ik met mijn kantoor een plek creëren waar ambitieuze en maatschappelijk betrokken advocaten kunnen werken zonder zichzelf structureel weg te cijferen. Een werkomgeving waarin ruimte is voor het leven naast het werk, en waarin wordt erkend dat je niet elke dag hetzelfde hoeft te zijn om goed werk te leveren. Ik geloof dat daar ook een vorm van zachtheid in zit die de advocatuur kan verrijken en die goed past bij de nieuwe generatie juristen.
In mijn ogen begint een gezond bedrijf bij vertrouwen. Door mensen vrijheid te geven in hoe zij hun werk organiseren en door plezier en autonomie centraal te stellen, ontstaat naar mijn idee juist betrokkenheid en loyaliteit. Flexibiliteit hoort daar vanzelfsprekend bij. Veel juridisch werk kan prima op afstand worden gedaan, zolang de inhoud op orde is en het contact met cliënten en collega’s niet onder druk komt te staan.
Als het over modern werken gaat, dan kunnen we inmiddels niet meer om AI heen. AI verandert het vak, maar holt het mijns inziens niet uit. Door eenvoudige, tijdrovende taken over te nemen zoals het structureren van stukken of het opstellen van een tijdlijn, ontstaat ruimte voor wat niet te automatiseren valt: strategisch denken, inhoudelijke afwegingen en cliëntcontact. Die ruimte komt uiteindelijk niet alleen de advocaat ten goede, maar ook de cliënt en de wederpartij.
Wel vind ik het essentieel dat (jonge) advocaten leren hoe AI verantwoord wordt ingezet. Juist het kritisch denken, analyseren en wegen van argumenten vormt de kern van het advocatenberoep. Als dat denkproces te vroeg wordt uitbesteed of vervangen door technologie, bestaat het risico dat die vaardigheden zich onvoldoende ontwikkelen.
Welke schrijver zou u de lezers van Mr. Online willen aanraden?
Brené Brown, en dan in het bijzonder haar boek De kracht van kwetsbaarheid, heeft mij al vroeg in mijn loopbaan beïnvloed. Ik zag toen al hoe lastig het in ons vak kan zijn om uit te spreken dat je iets niet weet, iets niet kunt of dat je er simpelweg even minder goed in zit. Het vak leert ons vooral te denken en minder te voelen.
Toen ik na mijn studie een jaar lesgaf aan de Universiteit Utrecht, probeerde ik studenten daarom niet alleen uit te nodigen om het juiste antwoord te geven, maar juist ook om vragen te stellen. Om te ervaren dat hulp vragen en onzekerheid toelaten vaak de grootste bron van groei is. Dat geldt wat mij betreft niet alleen in het onderwijs, maar net zo goed binnen advocatenkantoren en richting cliënten.
Erkennen dat je iets niet weet of dat je hulp nodig hebt, is allesbehalve een zwaktebod. Integendeel: het laat zien dat je bereid bent verder te kijken dan je eigen kennis en kunde. Daarnaast verdiept het delen van hoe je je voelt niet alleen het contact met anderen, maar helpt ook om grenzen te stellen en daarmee goed voor jezelf te zorgen.
Bij mijn vorige kantoor werkten we met een zogenoemd stoplichtsysteem. Hoewel daar aanvankelijk weerstand tegen was, zorgde het er regelmatig voor dat iemand durfde aan te geven dat het even niet goed ging. Dat bood ruimte voor collega’s om bij te springen, iets wat wij als dienstverleners vaak juist graag doen. Zeker voor de jonge generatie geloof ik dat het actief aanmoedigen van kwetsbaarheid veel stress kan wegnemen en bijdraagt aan een veilige en ondersteunende werkomgeving.
