Wat een bijzondere carrièrestap. Werd alleen de advocatuur u te saai?
“Nee, saai is het familierecht nooit. Het vrachtwagen rijden is ook geen jeugddroom, maar een middel tot een doel. Ik wil al sinds mijn elfde de wereld rondreizen. Wat ooit begon als het plan om met een jeep en tent van Amsterdam naar Beijing te rijden, is inmiddels uitgegroeid tot met een vrachtwagencamper de wereld over. Ik houd van lange trajecten buiten mijn comfortzone. Van avontuur, van het onvoorspelbare en van het vertrouwen op intuïtie en vaardigheden.
Ik ben pas vijf jaar advocaat. Daarvoor werkte ik in marketing en communicatie in de entertainment- en mediasector. Ik had zelden een vaste plek in een afdeling, maar vooral mijn eigen projecten. In een grijs verleden volgde ik zelfs de opleiding tot diamant grader in Antwerpen en hielp ik mijn vader bij de verkoop van juwelen. Mijn loopbaan is geen rechte lijn en dat vind ik prettig.”
Had u uw groot rijbewijs al?
“Nee. Ik heb mijn groot rijbewijs bewust gehaald met het oog op mijn wereldreis. Ik rijd nu om ervaring op te doen. En stiekem wil ik ook mijn CE-rijbewijs (voor een vrachtauto met aanhanger, red.) halen. Hoe mooi zou dat zijn: een vrouw van 1.60 meter die met moeite in de cabine klimt, maar vervolgens een 16,50 meter lange trekker/oplegger achteruit met links en rechts drie centimeter ruimte neerzet.
Voorlopig rijd ik nog een ‘babywagen’ van negen meter. Onder chauffeurs telt dat nog niet als een ‘echte’ vrachtwagen. Maar als ik hem strak neerzet zonder iets te raken, voelt het nog steeds als een kleine overwinning.”
Hoe bevalt het rijden in zo’n gevaarte?
“Heerlijk. Een vrachtwagen dwingt tot rust. Je kunt niet haasten; je moet vooruitdenken en overzicht houden. In de advocatuur werk je met emoties, taal en strategie. Op de vrachtwagen werk je met ruimte en timing. Het ene is intens mentaal, het andere aardt me letterlijk. Die combinatie houdt me scherp en in balans.”
Wat vervoert u zoal als vrachtwagenchauffeur?
“Alleen brood. Echt alleen brood. Voor Albert Heijn via Simon Loos. Mijn wekker gaat om vier uur op zondagochtend. Maar probeer dat ‘alleen brood’ maar eens om vijf uur ’s ochtends door het centrum van Amsterdam te manoeuvreren.
Ik zou columns kunnen schrijven over mijn wekelijkse avonturen. Over mezelf klemrijden in smalle straten. Over brood dat door de lucht vliegt terwijl een medewerker zich afvraagt of het echt gebeurt of dat hij het zich verbeeldt omdat hij stoned is. Over scooters die ik om zes uur ’s ochtends moet verplaatsen om een draai te kunnen maken, waarna natuurlijk het alarm afgaat en er ramen opengaan. Over een keurige dame die mij meldt dat ik tegen een verkeersbord rijd; klopt, dat was om veilig weg te kunnen… Of een behulpzame politieagent die me begeleidt terwijl ik een eenrichtingsstraat van de verkeerde kant neem, omdat er geen andere veilige weg terug is. Elke zondag is een klein avontuur.”
U volgde ook een opleiding tot vrachtwagenmonteur?
“Ja, uit nieuwsgierigheid en als voorbereiding op mijn reis. Ik wil begrijpen wat ik bestuur. Maar alleen theorie bleek niet genoeg voor mij; ik leer het liefst in de praktijk. Vandaar dat ik met de opleiding ben gestopt.
Als de ‘reisvrachtwagen’ er straks is, wil ik eerst ervaring opdoen binnen Europa. Daarna ga ik me verder verdiepen in de techniek, samen met iemand die me daarin wegwijs kan maken. Zelfredzaamheid betekent vrijheid.”
Hoe reageren collega’s en cliënten?
“Met verbazing en vaak ook met een glimlach. Ik identificeer me niet primair als advocaat, maar als moeder en mens. Ook in mijn toga ben ik gewoon mezelf. Misschien maakt dat mij juist benaderbaar.”
We kunnen ons voorstellen dat het een prettige afwisseling is met de advocatuur. Kunt u het collega’s aanraden, er iets heel anders naast gaan doen?
“Absoluut. Niet omdat iedereen vrachtwagen moet gaan rijden, maar omdat het gezond is om een ander deel van jezelf te ontwikkelen.
In ons vak wordt veel gevraagd. Het is goed om iets te doen wat je systeem op een andere manier activeert. En vooral: zorg dat je identiteit niet volledig samenvalt met je functie. Je bent méér dan je beroep.”
Wie of wat is uw inspiratie?
“Ik heb geen groot voorbeeld. Ik probeer dicht bij mezelf te blijven. Ik denk niet dat ik intelligenter of beter ben dan anderen. Mijn kracht zit in niet opgeven. Ik heb veel energie, bijt me vast en laat me niet beperken door zelfopgelegde grenzen. Ik zoek mijn frustratie soms zelfs op, daar voel ik mij fijn.”
Welke jurist verdient een compliment?
“Iedere jurist die naast het juridische ook het menselijke blijft zien. In het familie- en jeugdrecht gaat het zelden alleen om regels. Het gaat om mensen.”
Welk boek of welke serie las of zag u het laatst?
“Ik lees graag non-fictie over menselijke dynamiek en geschiedenis. Series kijk ik om even los te komen, het liefst met sterke karakterontwikkeling.”
Met welke beroemdheid zou u graag eens op de vrachtwagen zitten?
“Iemand die gewend is vooral met zijn hoofd te werken. Ik ben benieuwd wat stilte, overzicht en fysieke focus met zo iemand doen.”
Als u het voor het zeggen had, dan…?
“Dan zouden we meer investeren in vroegtijdige begeleiding en mediation. Veel conflicten zijn relationeel van aard, maar worden juridisch uitgevochten.
En misschien zou ik iedereen aanraden af en toe bewust iets te doen wat niet logisch lijkt. Daar begint het avontuur. Ik geloof niet in comfortzones. Ik geloof in spiegels, sturen en gewoon gáán.”
