De zaak draait om de nalatenschap van een in 2021 overleden man, die zijn zoon als enig erfgenaam had aangewezen. In zijn testament had de vader bepaald dat de erfenis levenslang onder bewind moest blijven. De advocaat werd in september 2022 als bewindvoerder aangesteld, samen met een tweede bewindvoerder. Hij trad daarnaast op als advocaat van de erfgenaam in een afzonderlijke civiele procedure.
Honorarium
Bij zijn benoeming had de kantonrechter het honorarium van de advocaat vastgesteld op 260 euro per uur, exclusief btw. De advocaat bracht echter maandelijks een vast bedrag van 50.000 euro in rekening, zonder de gewerkte uren te specificeren. Volgens hem had de erfgenaam zelf voorgesteld om met een vaste vergoeding te werken, waarbij een deel betrekking had op privéwerkzaamheden buiten het bewind.
Volgens de tuchtrechter mocht de advocaat echter helemaal geen afwijkende financiële afspraken maken met iemand wiens vermogen onder zijn bewind stond. De kantonrechter had eerder al vastgesteld dat de advocaat daardoor feitelijk een overeenkomst met zichzelf had gesloten. De vergoeding was bovendien hoger dan hij zelfs bij volledige werkweken op basis van het vastgestelde uurtarief had kunnen declareren.
Terugbetaling
De financiële gevolgen zijn niet mals. In augustus 2026 stelde de kantonrechter de redelijke vergoeding voor de gehele bewindsperiode vast op 637.894,52 euro exclusief btw. De advocaat moet nu alles terugbetalen wat hij boven dat bedrag in rekening heeft gebracht. Hoeveel dat precies is, blijkt niet uit de uitspraak, maar gezien de doorlooptijd van zo’n vier jaar en het maandelijkse honorarium van een halve ton, kan het zomaar om miljoenen gaan.
Bovendien had de advocaat zichzelf tweemaal 108.900 euro uitgekeerd vanuit vennootschappen die tot het bewind behoorden. Ook daarvoor ontbraken urenspecificaties. Volgens de Raad van Discipline had hij niet alleen ontoelaatbare beloningsafspraken gemaakt, maar ook zijn wettelijke verplichting geschonden om tijdig rekening en verantwoording af te leggen.
Lening
Daar bleef het niet bij. Als medebestuurder van een stichting die eveneens een rol speelde in de nalatenschap, leende de advocaat 115.000 euro uit het stichtingsvermogen voor een privékwestie. Volgens zijn eigen verklaring betaalde hij het bedrag twee dagen later terug en was zijn medebestuurder van de lening op de hoogte.
De tuchtrechter vindt dat echter niet relevant. De lening was in strijd met de statuten en doelstellingen van de stichting. De advocaat handelde daarmee financieel niet integer. Ook rekent de raad hem aan dat hij een financiële beloning verbond aan zijn bereidheid om later mee te werken aan beëindiging van het bewind, terwijl de vader juist een levenslang bewind had voorgeschreven.
Boeteclausule
Toen de verhouding met de erfgenaam verslechterde, stelde de advocaat bovendien een vaststellingsovereenkomst voor. Daarin verlangde hij onder meer volledige kwijting, vrijwaring van aansprakelijkheid en een aanvullende betaling van 60.000 euro. Bij schending van de afspraken zou een boete verschuldigd zijn van minimaal één miljoen euro. De erfgenaam accepteerde de overeenkomst niet.
Schorsing
De Raad van Discipline oordeelt dat de advocaat zich onvoldoende onafhankelijk van zijn cliënt heeft opgesteld en ernstig tekort is geschoten in zijn financiële verplichtingen. Tijdens de tuchtzitting toonde hij bovendien “totaal geen inzicht” in de ernst van zijn fouten. Dat brengt de raad ertoe ook zijn deskundigheid als bewindvoerder in twijfel te trekken.
Dat de meeste gedragingen plaatsvonden buiten zijn eigenlijke advocatenpraktijk, maakt hem niet minder tuchtrechtelijk verantwoordelijk, betoogt de raad. Ook wanneer een advocaat als bewindvoerder of bestuurder optreedt, moet zijn gedrag verenigbaar blijven met het vertrouwen in de advocatuur. De raad legt hem daarom een schorsing op van 26 weken, waarvan dertien weken voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar.
