“Vanwege de duisternis fietste ik met mijn verlichting aan op het midden van het fietspad. Doordat ik een redelijk snel tempo fietste heb ik het onverlichte paaltje MIDDEN op het fietspad niet gezien. Met als gevolg: een gebroken nekwervel, een op meerdere plaatsen gebroken oogkas en mijn hoofd geschaafd.”
Een citaat uit de melding die een gedupeerde fietser in 2011 deed bij de gemeente, ongeveer twee weken na het ongeval. De man was ’s ochtends vroeg hard ten val gekomen op het Dutmellapad in Son en Breugel. De oorzaak? Een gemist paaltje dat midden op het fietspad was geplaatst. Volgens het slachtoffer was hij zeker niet de eerste die een flinke smak had gemaakt dankzij het ongelukkig geplaatste paaltje. Vijf jaar later kiest hij ervoor om de gemeente aansprakelijk te stellen, met een afwijzing tot gevolg.
Na de afwijzing treffen partijen elkaar weer. Jaren later, ditmaal in de rechtbank Oost-Brabant. Gemeente Son en Breugel weigert allereerst te erkennen dat de man daadwerkelijk tegen het paaltje is aangefietst. Zij betwijfelen onder andere dat hij het paaltje niet eerder heeft gezien en dat hij met zulke verwondingen nooit naar huis had kunnen fietsen. Het slachtoffer was beroepsmilitair geweest en woonde pas net in de buurt van het Dumellapad. Genoeg reden voor de rechtbank om zijn verklaring als logisch en aannemelijk te beschouwen.
In het donker zie je ze niet
Dan volgt echter het tweede discussiepunt: in hoeverre had de gemeente voldoende voorzorgsmaatregelen getroffen? Het ging om een smal paaltje waarop twee witte banen waren geschilderd. Zonder verlichting, op het midden van het pad. Ook ontbrak een inleidende ribbelmarking. Volgens de rechtbank had de gemeente duidelijk te weinig rekening gehouden met de ernstige gevolgen van een aanrijding met het paaltje. In het donker was het paaltje makkelijk over het hoofd te zien.
Had het slachtoffer in deze situatie dan geen eigen schuld? Fietste het slachtoffer niet te hard en onvoorzichtig in het donker? De rechtbank oordeelde in het voordeel van de fietser. Zijn fietsverlichting stond aan en zijn snelheid was niet onverantwoord hoog. Een paaltje in het midden van het fietspad had hij in ieder geval niet hoeven te verwachten.
Na negen jaar kan het slachtoffer deze gebeurtenis eindelijk gaan afsluiten (ironisch genoeg werd zijn uitspraak gepubliceerd op 1 april). Over de hoogte van de schadevergoeding deed de rechtbank geen uitspraak. De onderhandelingen liet hij aan partijen zelf over, maar aansprakelijkheid van de gemeente stond zonder twijfel vast. De fietser mag in 2020 alsnog zegevieren. Maar of nog hij vaak over dit fietspad zal rijden, betwijfel ik.
