In deze zaak, beoordeeld door de Raad van Discipline te ’s-Hertogenbosch (ECLI:NL:TADRSHE:2026:20), waren de voormalige advocaten van een vertrokken cliënt kennelijk nogal boos om diens vertrek, en de opvolgend advocaat moest het vervolgens ontgelden. De wijze echter waarop de advocaten van het achterblijvende kantoor met hun collega omgingen, kon de goedkeuring van de raad bepaald niet wegdragen. Volgens de klagende advocaten hadden zij welwillendheid hoog in het vaandel staan en was daarvan bij de verwerende advocaat maar weinig te merken. De Raad dacht daar anders over.
De zaak begon met een conflict met een cliënt, die volgens zijn voormalige advocaten boetes zou hebben verbeurd. Het ging om een flink belang, méér dan 100.000 euro. De boetes werden door de klagende advocaten op de voormalige cliënt geïncasseerd. Die wendde zich tot een andere advocaat, die hem bijstond in het conflict. In dat kader schreef de advocaat op zondag 4 mei 2025 klagers aan op een manier die hen kennelijk behoorlijk tegen de borst stuitte. Zo had zij het over de incasso van dwangsommen, terwijl er sprake was van verbeurde boetes en verwees zij naar de voor dwangsommen geldende bepalingen die dus niet van toepassing waren. Verder vond zij het gedrag van de advocaten “zorgelijk”, gaf zij de advocaten tot maandag 12.00 uur (minder dan 24 uur) voor het opgeven van verhinderdata voor het kort geding dat zij direct wenste te starten en tot slot stelde zij het kantoor van klagers aansprakelijk voor geleden en eventueel nog te lijden schade.
“Klachtwaardig!”, aldus de klagende advocaten. De deurwaarder schreef nog aan de advocaat dat het niet om dwangsommen ging maar om boetes, maar voor de klagende advocaten was de maat al vol en zij dienden op woensdag 7 mei 2025 een klacht in tegen de nieuwe advocaat van hun cliënt. Hun klacht: agressieve en onnodig grievende wijze van uitlaten, het innemen van standpunten waarvan zij wist dan wel behoorde te weten dat deze onjuist waren en het geven van een te korte reactietermijn.
De Raad hield in zijn beoordeling keurig de vaste lijn uit de jurisprudentie aan bij de beoordeling van de klacht en gaat in op het toetsingskader dat wordt gehanteerd bij klachten over de advocaat wederpartij. De vrijheid die een advocaat heeft bij het behartigen van de belangen van een cliënt, de grenzen aan die vrijheid als het gaat om het zich onnodig kwetsend uitlaten over een wederpartij en het niet bewust mogen verschaffen van onjuiste informatie. Vervolgens echter richtte de Raad zich tot de klagende advocaten. Die behoorden namelijk, als juridische professionals, in staat te zijn om in een dergelijk spoedeisende kwestie de inhoud van een in haast verzonden e-mail op de juiste waarde te kunnen schatten en dienden te kunnen begrijpen wat er werd bedoeld met het woord ‘dwangsom’ wanneer het eigenlijk ging om een boete. De inhoud van de mail, waaronder de korte reactietermijn leverde naar het oordeel van de Raad in dit geval onvoldoende aanleiding voor een tuchtrechtelijk verwijt aan het adres van de verwerende advocaat. Bovendien kon de Raad niet vaststellen dat de belangen van klagers door de gewraakte inhoud van het e-mailbericht waren geschaad.
Dat klagers ervoor kozen om direct na de ontvangst van de mail een tuchtklacht aan te kondigen, de uitnodiging van de deken voor een bemiddelingsgesprek afsloegen en om directe doorzending aan de Raad verzochten laat zich volgens de Raad bovendien maar moeilijk rijmen met de stelling van de klagende advocaten dat zij veel belang hechten aan welwillendheid tussen advocaten onderling.
De advocaten klaagden te lichtvaardig; klacht ongegrond. Van enige welwillendheid is in elk geval weinig gebleken!
