Na bijna negen jaar nam u afscheid van De Brauw. Wat vond u mooi aan het werk daar?
“Dat ik omringd was met ontzettend slimme mensen van wie ik iedere dag kon leren. Het opleidingsprogramma van De Brauw is bij de start al heel goed, maar ook daarna bleef ik me ontwikkelen. En ik vond het mooi dat je echt op elkaar kon bouwen: als het erop aankwam, zette iedereen een stap extra en iedereen voelde zich verantwoordelijk voor het gezamenlijke resultaat. Je maakte het echt samen.”
Hoe lang liep u rond met het idee: de advocatuur is het toch net niet voor mij?
“Eigenlijk liep ik daar al een tijdje mee rond, maar ik heb het lang voor mezelf verhuld. Ik ben iemand die veel dingen leuk vindt en ik vond het advocatenvak ook gewoon leuk. Tegelijkertijd realiseerde ik me steeds meer dat mijn enorme bewijsdrang, die ik door wat ik in mijn jeugd heb meegemaakt had ontwikkeld, een grote rol speelde in mijn streven om de beste advocaat te worden. Gaandeweg kwam ik tot het besef: het hoeft niet meer. Ik ben goed zoals ik ben. En toen ontstond er ruimte om te kijken naar wat ik zelf eigenlijk echt wilde.”
Wat gaf de doorslag om deze stap te zetten?
“De geboorte van onze zoon Elia en de periode die daarna volgde. Elia is geboren met meerdere ernstige hartafwijkingen en zijn komst zette mijn wereld op zijn kop. Nooit eerder ervoer ik zoveel liefde en verdriet tegelijkertijd. De intensieve periode die we met hem hebben doorgemaakt heeft mijn kijk op het leven veranderd. Ik wilde meer vertragen, bewuster leven en meer ruimte maken voor wat er voor mij en mijn gezin echt toe doet.”
Hoe bent u terechtgekomen in de vintage meubels?
“Het brengt eigenlijk twee liefdes van mij samen: geschiedenis en interieur. Ik was altijd al bezig met het zoeken naar mooie antieke of vintage items voor mijn eigen interieur. Op een gegeven moment dacht ik: hoe leuk zou het zijn als ik ook anderen daar blij mee kan maken? En juist in een tijd waarin we zoveel consumeren en weggooien, vind ik het mooi om bestaande meubels een tweede leven te geven. Zo krijgen ze niet alleen een nieuwe plek, maar ook een nieuw verhaal.”
In hoeverre kunt u in uw nieuwe rol gebruik maken van uw juridische kennis?
“Meer dan je misschien zou denken. Mijn juridische achtergrond helpt me vooral bij het ondernemerschap; denk aan het opstellen van contracten, het voeren van onderhandelingen en het maken van weloverwogen keuzes.”
Bestaat de kans dat u ooit nog terugkeert in een juridische functie?
“Zeker! Zoals ik al zei: ik vind veel dingen leuk. En ik zeg nooit nooit.”
Wie of wat is uw bron van inspiratie?
“Ik haal veel inspiratie uit mensen die van hun hobby hun werk weten te maken. Soms lijkt iets vooraf onmogelijk, maar als je het niet probeert, weet je in ieder geval zeker dat het niet lukt.”
Wat is niet over u bekend wat wel interessant is?
“Dat ik tegenwoordig opvallend veel tijd doorbreng op Instagram en ook TikTok probeer uit te vinden. Voor Parels van Laan ben ik me gaan verdiepen in reels, algoritmes en content maken: een wereld waar ik tot voor kort echt niets van wist.”
Wat is uw guilty pleasure?
“Ik kijk sinds mijn jeugd al naar de serie Friends en dat doe ik nog steeds met enige regelmaat…”
Wat staat op uw bucketlist?
“Ik heb niet zo’n klassieke bucketlist. Misschien juist omdat ik de afgelopen jaren heb geleerd dat het leven zich niet laat plannen. Mijn grootste wens is dat ik een leven kan opbouwen waar ik aan het einde van de dag niet het gevoel heb dat ik erdoorheen ben gerend.”
Welke jurist verdient een compliment?
“Dat vind ik een lastige vraag. Ik heb met veel goede juristen samen mogen werken en zou er niet graag één persoon uitpikken.”
Welk boek las u als laatste?
“Liften naar de hemel van Lex Paleaux. Aanrader!”
Stel: u belandt in de gevangenis. Met welke beroemdheid zou u dan een cel willen delen?
“Taylor Swift.”
Als ik het voor het zeggen had, dan …
‘”… zouden we weer wat meer een samenleving zijn en wat minder een verzameling individuen. We zijn heel goed geworden in opkomen voor onze eigen vrijheid, ons eigen geluk en onze eigen ontwikkeling. Dat is waardevol, maar soms lijkt het alsof we zijn vergeten dat een samenleving pas echt werkt als we ook naar elkaar omkijken. Ik zou willen dat we ons weer wat meer verbonden voelen met de mensen om ons heen en ons verantwoordelijk voelen voor elkaar. Niet omdat het moet, maar omdat we uiteindelijk niet alleen op de wereld zijn (en wie weet scheelt het ons ook nog wat therapiesessies😉).”
