Dat roept een fundamentelere vraag op dan alleen: hebben we voldoende goede juristen? De vraag is: is de juridische functie als geheel klaar voor wat er op haar afkomt?
Het is precies het soort vraag waar Toon van de Wetering, partner bij DRB, dagelijks mee te maken heeft in gesprekken met general counsels en legal directors. Het is ook de vraag waarover hij op woensdag 2 september met general counsels in gesprek gaat, tijdens een rondetafel.
Van juridische kwaliteit naar adaptief vermogen
Inhoudelijke kwaliteit blijft de basis. Maar volgens Toon is excellente juridische kennis alleen niet meer voldoende. Ondanks de groei van interne teams schakelen organisaties bij zeer specialistische of complexe zaken nog steeds externe advocaten in; daarop wordt niet bezuinigd. Wat wél verschuift, is de focus. Waar houdt de externe advocaat of de interne bedrijfsjurist zich mee bezig. Een contract opstellen of een model invullen is niet meer waar een jurist zich kan onderscheiden. De toegevoegde waarde verschuift naar de zaken die daartussen vallen: het tactische inzicht, de contextuele kaders, de vraag of iets nou wel of niet mag, en waar de organisatie strategisch risico loopt en waar niet.
Dat vraagt om juristen die verder kijken dan het dossier die een Legal Business Partner zijn voor de directie. Toon noemt persoonlijkheid, creativiteit en nieuwsgierigheid als de elementen die legal professionals, naast AI-tools, nodig hebben om boven te komen drijven. Wat vaak ontbreekt, is niet de kennis maar de context. Juist die ervaring, bijvoorbeeld het kunnen schakelen tussen juridisch risico en commercieel belang, is wat een goede jurist onderscheidt.
Meer betalen is niet automatisch beter bouwen
De salarisontwikkeling maakt die discussie extra relevant. Salarissen voor ervaren juristen en advocaten zijn de afgelopen jaren fors gestegen. Dat roept een prikkelende vraag op: krijgen organisaties voor dat hogere salaris ook een ander type jurist, of betalen ze vooral meer voor dezelfde jurist?
Toon ziet dat het antwoord sterk verschilt per organisatie. Bij bedrijven die jong, hip en happening zijn, of die een duidelijk maatschappelijk doel hebben, zijn professionals vaker bereid salaris in te leveren, zeker als daar goede werktijden en een impactvolle carrière tegenover staan. Bij winstgedreven organisaties ligt dat anders: daar wordt eerder extra betaald, juist omdat de vereiste beschikbaarheid en werktijden extremer zijn.
Interessant genoeg ziet Toon ook het omgekeerde probleem: sommige general counsel-rollen hebben een lagere salarisbandbreedte, omdat organisaties verwachten dat iedereen daar toch wel wil werken, terwijl de doelgroep die ze daarvoor nodig hebben, met ervaring, specifieke expertise, een sterk profiel en leidinggevende kwaliteiten, juist een stuk hoger geprijsd is dan een organisatie wil bieden. De interessante vraag is niet alleen wat iemand kost, maar welke bijdrage die persoon levert aan het team dat je voor de toekomst bouwt.
De general counsel als architect
Wie dat wil beoordelen, moet verder kijken dan cv’s. Toon deelt een voorbeeld: een general counsel met twee teamleden. De ene is inhoudelijk sterk, maar terughoudend en daardoor minder zichtbaar in de organisatie. De andere heeft meer flair en zichtbaarheid, maar moet zich inhoudelijk nog verder ontwikkelen. De conclusie: karakter en zichtbaarheid maken iemand organisatiebreed waardevoller, ook als de inhoud nog kan groeien. Inhoudelijke kennis is namelijk ontwikkelbaar. Persoonlijkheid is dat veel minder. En wie zich niet laat zien, loopt het risico dat zijn advies de organisatie niet bereikt of dat het werk, nu of later, gewoon door een tool wordt overgenomen.
Dat maakt de general counsel steeds meer tot architect van de juridische functie: niet alleen bezig met de dossiers van vandaag, maar met de vraag welk team morgen nodig is. Welke competenties ontbreken? En hoe zorg je dat een team niet alleen goed functioneert in de huidige situatie, maar ook kan veranderen wanneer omstandigheden daarom vragen?
Dat gesprek gaat uiteindelijk over wendbaarheid en senioriteit.
Niet: hebben we goede juristen?
Maar: hebben we een juridische functie gebouwd die ook over drie of vijf jaar nog relevant, effectief en onderscheidend is?
Verder praten
Precies deze vragen staan centraal tijdens de rondetafel die DRB op woensdag 2 september organiseert: een groep general counsels die met elkaar in gesprek gaat over de toekomstbestendigheid van de juridische functie, over legal tech en over welk talent organisaties de komende jaren daadwerkelijk nodig hebben.
Heb je interesse om een keer aan te sluiten bij een volgende rondetafel, of wil je gewoon eens verder praten met DRB over waar jouw team tegenaan loopt? Neem gerust contact op.
