Herkent u dit dilemma?
De introductie van consumption-based pricing door juridische AI-aanbieders zoals Legora dreigt deze situatie alleen maar verder te verslechteren.
U betaalt per token. Dat betekent dat u kosten maakt die niet zijn verdisconteerd in uw uurtarief. Daar komt nog bij dat AI het aantal declarabele uren vermindert.
Het gevolg? Uw omzet daalt, terwijl uw kosten stijgen.
Gelukkig is er een oplossing.
Veel mensen denken dat value-based pricing hetzelfde is als werken met vaste prijzen.
Het probleem is dat vaste prijzen lastig zijn wanneer u vooraf niet weet hoeveel tijd een opdracht zal kosten. Neem juridisch onderzoek als voorbeeld. Vaak is het onmogelijk om van tevoren in te schatten hoeveel tijd een dossier zal vergen.
Juist daarom blijft declareren op basis van een uurtarief een van de meest praktische prijsmodellen.
Mijn advies? Blijf per uur declareren, maar denk opnieuw na over wat een uur werkelijk waard is.
Sommige werkzaamheden zijn een combinatie van AI, uw professionele oordeel, tientallen jaren ervaring en de verantwoordelijkheid om tot het juiste antwoord te komen. Die uren verdienen een hoger tarief.
Andere werkzaamheden bestaan grotendeels uit productie. AI kan een groot deel daarvan sneller en tegen lagere kosten uitvoeren. Die uren zouden dan ook anders geprijsd moeten worden: gebaseerd op de marktwaarde van het werk en de complexiteit van de opdracht, in plaats van op het traditionele uurtarief van de medewerker.
In plaats van één uurtarief toe te passen voor alles, is het beter om na te denken over de componenten waaruit uw tarief is opgebouwd:
- overhead
- oordeel en expertise
- risicopremie, of de “cover your ass”-premie
- AI-tools
- uw tijd
- tokenverbruik
Persoonlijk zou ik transparant zijn over het tokenverbruik en deze kosten apart in rekening brengen, in plaats van ze te verstoppen in mijn uurtarief.
Dit leidt tot een veel duurzamer en transparanter model. Er is wel één essentiële voorwaarde.
De advocaat in de cartoon bepaalt de premie pas nadat het werk is afgerond, zonder de cliënt vooraf enige transparantie te geven over de onderliggende prijslogica.
Rekenen voor tijd die u niet heeft besteed, of achteraf een factuur “opblazen”, botst in de meeste jurisdicties met de regels rond redelijke declaraties.
Value-based pricing begint vóórdat het werk start. Het vereist een gesprek over de waarde die u creëert en de prijs die de cliënt bereid is te betalen.
Ironisch genoeg kan het voor hoogwaardig juridisch werk uiteindelijk zo zijn dat u ongeveer hetzelfde factureert als nu.
Het verschil is dat AI u in staat stelt om aanzienlijk beter werk te leveren in minder tijd.
En dat is iets waarvoor de meeste cliënten graag willen betalen.
.png)
