Voor veel juristen, advocaten en notarissen begint de vakantie namelijk niet met ontspanning, maar met een eindsprint. Dossiers moeten worden afgerond, termijnen bewaakt, cliënten geïnformeerd en werkzaamheden overgedragen. Je agenda zit voller dan normaal, omdat alles dat tijdens de vakantie zou kunnen gebeuren vooraf moet worden ondervangen. En het liefst werk je óók nog even vooruit, zodat je na je vakantie niet meteen weer met een volle agenda begint.
Nog even dit dossier afronden.
Nog één zaak even uitzoeken.
Nog één mail beantwoorden.
“Dan kan ik eindelijk op vakantie en begint mijn rust”
Alleen laat je lichaam zich niet volgens die agenda uitschakelen. Wie wekenlang onder hoge druk heeft gewerkt, stapt niet vanzelf ontspannen het vliegtuig of de auto in.
Je laptop kan dicht zijn, terwijl je hoofd nog overuren draait.
Eenmaal op je vakantiebestemming blijft het verantwoordelijkheidsgevoel gewoon doorwerken. Toch even je inbox controleren. Bereikbaar blijven voor die ene belangrijke cliënt voor het geval er “echt iets dringends” gebeurt. Onder de parasol op een ligbedje proberen te ontspannen en ondertussen een dossier in gedachten oplossen.
De zomer wordt zo kantoor op afstand, alleen met een beter uitzicht
Je vakantieadres wordt zo een kantoor op afstand, alleen met een beter uitzicht.
En dat terwijl herstellen van de werkstress die eraan voorafging essentieel is. Tot rust komen is niet hetzelfde als nietsdoen. Het is de periode waarin spanning kan afnemen, je lichaam kan herstellen en er weer ruimte ontstaat voor aandacht, creativiteit en perspectief. Juist in beroepen waarin concentratie, zorgvuldigheid en oordeelsvorming essentieel zijn, is uitrusten geen luxe. Het is onderdeel van professioneel functioneren.
De meeste juristen, advocaten en notarissen waar ik mee werk hebben een groot verantwoordelijkheidsgevoel. En een hoge lat. Voordat ze vertrekken is ieder dossier dat wordt overgedragen tot in detail doordacht, voorbereid en iedereen is geïnformeerd. Daardoor wordt niet zelden over de eigen grenzen gegaan; de weken vóór iedere vakantie leiden structureel tot overwerk en uitputting.
Tip
Mijn tip? Sta op vakantie voor jezelf eens stil bij de volgende vragen:
- Hoe vertrok je eigenlijk?
- Was het mogelijk om met een gerust gevoel weg te gaan?
- Kon je echt loskomen van het werk?
- Wat maakte de periode vóór je vakantie zo belastend?
- En wat zou je daarin volgend jaar anders kunnen organiseren?
Die vragen zijn belangrijk, omdat vakantie anders vooral een herstelperiode wordt binnen een werkwijze die je telkens opnieuw uitput. Een paar weken rust kunnen veel herstellen, maar zij lossen geen structureel hoge werkdruk, onduidelijke taakverdeling of cultuur van permanente bereikbaarheid op.
De belangrijkste vraag is daarom misschien niet hoeveel nieuwe energie je op gaat doen op vakantie, maar of je die energie straks op kantoor weer gaat besteden aan precies hetzelfde patroon…?
