Ze zijn er nog: jonge juristen die bewust kiezen voor de sociale advocatuur. Die niet vallen voor de (vermeende) glamour van de Zuidas, voor een tijdelijk verblijf in de VS of voor fijne bonussen. Neem Merve Cizrelioglu, die het belangrijk vindt dat je als advocaat ook een maatschappelijke rol hebt. “Daarbij kun je kwetsbare groepen bijstaan, zoals mensen met een minder dikke portemonnee.” Of neem Lianne Hooijmans, die het gewoon ‘fijn’ vindt om heel concreet mensen te kunnen helpen in een ‘inhoudelijk uitdagende’ werkomgeving. Want juist dát is de sociale advocatuur, zeggen ze.
Vrij onzichtbaar
Op zijn Amsterdamse (sociaal) advocatenkantoor AK Oost moet Sil van den Hoven tot zijn spijt toegeven: sociale rechtshulp leefde niet echt tijdens zijn studie aan de UvA. “De Zuidaskantoren maken veel reclame, ze strooien met snoepreisjes en sponsoren studieverenigingen. De sociale advocatuur was daar vrij onzichtbaar. Rechtenstudenten kiezen daarom eerder voor een snuffelstage bij een groot kantoor dan bij een sociaal kantoor.” Die laatste hebben ook minder middelen om te werven, is Van den Hovens ervaring. Willen sociaal advocatenkantoren echt meer kandidaten trekken, dan moeten ze op universiteiten zichtbaarder zijn, zo wil hij maar zeggen.
Niks afgeroomd
De ervaring van Lianne Hooijmans is niet anders. “Als de sociale advocatuur al ter sprake kwam tijdens mijn studie aan de UvA, was het: hard werken voor een hongerloontje. En juridisch inhoudelijk zou het ook al niet zijn: je bent vooral coach van mensen die het moeilijk hebben – dat was het beeld. Hard werken, dat klopt. Maar ik ben zelfstandig ondernemer en kan sturen op mijn omzet. Dan kun je prima verdienen, juist als je jong bent. Er wordt niks afgeroomd door en voor partners zoals collega-advocaten in loondienst overkomt bij commerciële kantoren.” Hooijmans is nu twee jaar advocaat bij Advocatenkantoor De Binnenstad (Amsterdam). Een maatschap – “toen ik solliciteerde wist ik niet dat ik ondernemer zou worden”.
Direct contact met cliënten
Merve Cizrelioglu is net als Hooijmans twee jaar advocaat. Ook tijdens haar studie (VU) was er niet veel aandacht voor de sociale advocatuur. “De universiteit ligt dichtbij de Zuidas, dus de focus lag op de commerciële advocatuur. Daar heeft mijn interesse nooit gelegen. Als advocaat wil ik juist in contact komen met mensen en hen kunnen helpen.” Als de faculteit meer rechtenstudenten in contact had gebracht met de sociale advocatuur, dan hadden meer mensen daarvoor gekozen, zo vermoedt Cizrelioglu. “Tijdens je studie krijg je een beeld van wat een advocaat doet. Feitelijk is dat het werk van een sociaal advocaat: je behandelt je eigen zaken, hebt direct contact met cliënten en staat regelmatig in de rechtszaal. Dat verschilt sterk van het werk op een groot kantoor, waar je je bezighoudt met het schrijven van stukken over bijvoorbeeld fusies en overnames. Dat is vooral advieswerk. Het directe cliëntencontact is beperkt, je zit voornamelijk aan de onderhandelingstafel en komt niet vaak in de zittingszaal.’’
Gladde jongens
Sil van den Hoven kwam via een andere route terecht in de sociale rechtshulp. Na de middelbare school studeerde hij geschiedenis. “Dat was heel idealistisch en links maar het bood geen handvatten om daadwerkelijk iets te veranderen. In 2020 zag ik de documentaire De laatste sociaal advocaten, over een advocatencollectief in Rotterdam. Daarna ben ik rechten gaan studeren en koos toen bewust voor deze afslag.” Als kind wilde hij al advocaat worden maar dacht toen ook: dit is iets voor gladde jongens met netwerken in de commerciële wereld. “Dat paste niet bij mij. Sociaal advocaten gaan op een gelijkwaardige manier om met cliënten. Dat sprak mij wel aan.” Tijdens zijn studie specialiseerde hij zich in het bestuurs- en sociaal-zekerheidsrecht. Na een korte periode bij de FNV stapte hij over naar het Amsterdamse Advokatenkollektief Oost, eerst als medewerker financiële administratie, in februari 2026 volgde zijn beëdiging.
Goed inkomen
Van vooroordelen – ‘soft en simpel’ – wil hij niet weten, het werk noemt hij ‘intellectueel erg uitdagend’. “Hoe zorg je ervoor dat iemand die niet zelfredzaam is, wel de juiste stukken verzamelt voor een aanvraag voor een uitkering? Ik doe echt betekenisvol werk. En ik ben ondernemer en mag dus mijn praktijk zelf vormgeven. Zoveel mogelijk uren schrijven is voor mijn patroon op dit moment minder belangrijk. Maar ook als sociaal advocaat kun je een goed inkomen verdienen. Het duurt alleen misschien wat langer.”
Impact
Cizrelioglu realiseert zich dat de verdiensten lager kunnen liggen dan in de commerciële advocatuur. “Maar mijn werk geeft me inhoudelijk veel: autonomie, mijn eigen zaken, direct contact met cliënten, impact. Dit alles weegt voor mij zwaarder dan het financiële aspect. Ik heb bewust gekozen voor hulp aan kwetsbare groepen. Dan lever ik maar iets in.” Zij ziet zichzelf niet snel de overstap maken naar de commerciële advocatuur. “Ik voel me hier echt op mijn plek.”
Normale mensen
Ook Lianne Hooijmans bestrijdt het negatieve imago rondom de sociale advocatuur. “Je kunt er een prima boterham mee verdienen, vooral als je jong bent. In mijn kantoor hebben bijna alle advocaten een koophuis, dat zegt wel iets. Ik werk in een gelijkwaardige maatschap en heb veel vrijheid. Mijn werk doet ertoe. De keerzijde: je moet wel houden van die verantwoordelijkheid.” Op dit moment doet Hooijmans regulier vreemdelingenrecht. Hiervoor werkte zij als juridisch adviseur bij Vluchtelingenwerk maar daar miste zij het contact met mensen. Ze stapte over naar de advocatuur en koos bewust voor een sociaal kantoor. “Eigenlijk had ik niet zo’n hoge pet op van advocaten. Ik vond ze glad, afstandelijk, duur en weinig maatschappelijk betrokken. Dat beeld had ik opgedaan tijdens mijn studie. Dat er ook een sociale advocatuur was, realiseerde ik mij pas toen ik bij Vluchtelingenwerk met advocaten ging werken. Toen dacht ik: advocaten zijn heel normale mensen.”
Onbekend terrein
Merve Cizrelioglu zit nu twee jaar bij Sociaal Advocaten Rotterdam, waar ze zich bezighoudt met familierecht en vreemdelingenrecht, binnenkort komt daar asielrecht bij. In de beroepsopleiding is zij de enige sociaal advocaat in haar groep, de anderen werken bij middelgrote of grote kantoren. “Zij tonen veel interesse in mijn werk. Voor hen is dit wel onbekend terrein. Ik hoor gelukkig ook wel eens: ik zit nu twee jaar bij een commercieel kantoor, misschien stap ik ooit over op de sociale advocatuur.”
Knop omzetten
En niet omdat het werk ‘relaxter’ is dan bij de grote kantoren, wat ook wel eens wordt gedacht. Cizrelioglu: “Hier gaat de deur echt niet om vijf uur dicht. We hebben te maken met een bijzondere cliëntengroep, wat andere kwaliteiten van je vraagt. Er komt veel emotie bij kijken en vaak is er ook sprake van multiproblematiek. . Je bent ook in gesprek met het wijkteam, met de schuldhulpverlener, met allemaal andere maatschappelijke organisaties of de gemeente. Eenmaal thuis kan zo’n zaak echt in je hoofd gaan zitten, de knop omzetten kan dan soms lastig zijn. Daardoor is de werkdruk niet anders dan in de commerciële advocatuur.”
Juiste keuze
Lianne Hooijmans hoort wel eens van voormalige medestudenten: “‘Jij zit in de sociale advocatuur? Wat goed zeg!’ Dan voel ik: ik heb de juiste keuze gemaakt.”
