Coen Vermeij is advocaat bij AKD in Brussel en gespecialiseerd in het Europees- en mededingingsrecht. In juni 2026 deed hij mee met de Landelijke Pleitwedstrijden van Nederland. Dat is een wedstrijd waar advocaat-stagiaires aan mee mogen doen als ze de pleitwedstrijden van het arondissement waar ze zijn ingeschreven hebben gewonnen. In de Landelijke Pleitwedstrijden nemen de 10 beste pleiters van Nederland het tegen elkaar op om de titel ‘Beste Pleiter van Nederland’ te bemachtigen. Coen won in 2025 de Rotterdamse Pleitwedstrijden. Dit jaar ging hij er met de landelijke prijs vandoor.
Van harte gefeliciteerd nog, je mag jezelf ‘Beste Pleiter van Nederland’ noemen. Hoe voelt dat? Word je al herkend op straat 😉 ?
Bedankt! Ik ben er natuurlijk erg trots op. Jammer genoeg is de advocatuur niet zo spannend dat ik nu word herkend op straat, maar ik krijg zo nu en dan wel een blik van vage herkenning van een medeadvocaat.
Een goede pleiter word je vast niet vanzelf. Hoe heb jij je pleitvaardigheden ontwikkeld? Heb je daar bewust op getraind?
Ik ben graag met taal bezig. Dat begon met veel lezen toen ik jong(er) was. Na de middelbare school ben ik daarom Literatuurwetenschap gaan studeren in Utrecht. Later kwam daar Rechtsgeleerdheid bij, en kwam de taalvaardigheid die ik had opgedaan bij het lezen goed van pas. In het bijzonder heb ik veel gehad aan het vak retorica. Ook draagt de ervaring die ik dagelijks in de rechtbank op doe natuurlijk bij aan mijn pleitvaardigheid.
Hoe bereid je je voor op het pleidooien? Oefen je hardop, neem je jezelf op, oefen je voor collega’s?
Goed pleiten begint met goede pleitaantekeningen, en goede pleitaantekeningen beginnen met de juridische analyse van het geschil. Dat is de ruggengraat van een goed pleidooi. Het retorische is het ‘vlees op de botten’. Als de pleitaantekeningen op papier staan, oefen ik hardop met een rode pen in de hand, om te kijken waar het verhaal niet zo lekker loopt, en dat blijf ik doen tot ik tevreden ben met het pleidooi. En het is natuurlijk belangrijk om binnen de spreektijd te blijven. Dat zie ik ook vaak genoeg fout gaan.
Pleiten klinkt als een behoorlijk intensieve bezigheid. Hoe belangrijk zijn conditie, stemgebruik en lichaamstaal eigenlijk? Begin je de dag met een paar push-ups?
Non-verbale communicatie is minstens even belangrijk als de inhoud van je pleidooi. Niet mompelen, oogcontact maken, je handen gebruiken, rechtop staan, goed letten op je omgeving. Dat zijn allemaal dingen die je kunt oefenen. Als je jouw plaataantekeningen van binnen en buiten kent, hoef je niet de hele tijd naar je papiertje te kijken, en kun je dus meer de zaal inkijken en contact maken met de rechtbank.
Het kan ook geen kwaad om aan je conditie te werken, en ’s ochtends een paar push-ups te doen. De langste zitting die ik ooit heb meegemaakt duurde zes uur. Op zo’n moment komt uithoudingsvermogen zeker van pas.
Wat gebeurt er bij jou tijdens een pleidooi? Ben je vooral bezig met je eigen verhaal, houd je de rechter scherp in de gaten of moet je ondertussen nog allerlei andere dingen in de gaten houden?
Ik krijg er veel adrenaline van. Het pleidooi is het moment om te presteren, na een weken- of maandenlange periode van voorbereiding. Tijdens de zitting moet je honderd dingen tegelijkertijd doen. Je luistert naar de wederpartij, je speelt in op de reacties van de rechter, je vertelt je eigen verhaal, je stemt sommige zaken af met je cliënt. Als een zitting is afgelopen ben ik doorgaans uitgeput. Dat is ook niet gek, omdat je wel een paar uur lang bijna onafgebroken aan moet staan.
Wat is volgens jou het verschil tussen iemand die een juridisch goed verhaal vertelt en iemand die écht overtuigend kan pleiten?
Humor, stijl en een beetje performance. Maar uiteindelijk moet het denk ik ook niet worden overdreven. Van rechters mag worden verwacht dat ze bij de beoordeling van een zaak acht slaan op de juridische onderbouwing van een standpunt, en zich niet laten leiden door de prestatie van een advocaat.
En tot slot: wat is het meest onverwachte dat je tijdens een pleidooi meegemaakt hebt, en hoe ging je daarmee om?
Tijdens een lange zitting in Rotterdam liepen de spanningen hoog op. De cliënten van de wederpartij zaten in de zaal, en er was ook pers aanwezig. Mijn leidinggevende voerde het woord voor onze cliënt, en had zijn pleidooi scherp ingestoken. Ik denk dat hij in zijn verhaal op een gegeven moment een gevoelige snaar raakte, omdat een aantal aanwezigen begonnen te roepen: “Hij liegt! Hij liegt!” Dat had ik nog niet eerder meegemaakt, en keek ik nogal van op. Mijn leidinggevende niet overigens, die had het volgens mij niet eens door, omdat hij zo gefocust was op zijn verhaal en het overtuigen van de rechter. Uiteindelijk heeft het de wederpartij niet mogen baten, dat geschreeuw, en hebben wij die zaak gewonnen.
