Recruiters brengen een groot deel van hun carrière door met het spotten van waarschuwingssignalen bij kandidaten; redenen waarom ze iemand kunnen afwijzen, of in elk geval: waardoor ze vraagtekens over hun geschiktheid kunnen zetten. Maar dit soort ‘rode vlaggen’ zijn zelden eenduidige signalen van iemands geschiktheid, constateert Kevin Wheeler. ‘Na jarenlange ervaring met hiring blijkt een deel van die zogenaamde rode vlaggen bij nader inzien iets heel anders te betekenen.’ Hij somde er zelf 4 op, wij voegen zelf 3 hardnekkige aannames toe die ook echts eens een herbeoordeling verdienen.
#1. De jobhopper: ‘Te ongeduldig’
De mythe: Wie elke 18 tot 24 maanden van baan wisselt, is een onbetrouwbare werknemer.
Juist kandidaten met korte dienstverbanden kijken soms verder vooruit dan wie jarenlang op dezelfde plek blijft zitten.
De praktijk: Het idee van de onbetrouwbare jobhopper is verouderd en achterhaald. De arbeidsmarkt is de afgelopen jaren fors veranderd en veel goede mensen zijn ontslagen buiten hun eigen toedoen. Anderen stappen op omdat ze het probleem waarvoor ze zijn aangenomen al hebben opgelost, omdat de rol geen groei meer biedt, of omdat hun sector krimpt. Verwar een wisselvallige carrière dus niet met onbetrouwbaarheid. Juist kandidaten met korte dienstverbanden kijken soms verder vooruit dan wie jarenlang op dezelfde plek blijft zitten. Een reeks korte opdrachten kan een sterker signaal zijn dan jaren stilstand.
#2. Cultural fit: ‘Geen klik’
De mythe: De kandidaat deelde geen interesses met het team, paste niet bij het type van de hiring manager, of begreep de organisatie of sector niet. Kortom: het voelde gewoon niet goed.
‘Dit is precies de plek waar onbewuste vooroordelen zich verstoppen achter een schijnbaar redelijk argument.’
De praktijk: dit soort ‘zachte’ inschattingen zijn zwakke… Lees verder
